English Stories (ingilizce Hikayeler sevirisi Mevcut)

Best Looking Girl in Town

Thyra Samter Winslow

From the time she was thirteen Rilla Mabry had been ashamed of her appearance. It was then that she started growing taller than the other girls. She was also awkward as well as tall and she was too thin.
By the time she was twenty she was fully convinced that her appearance was really something terrible . All of the other girls seemed little and cute and attractive. No matter what Rilla wore it seemed wrong. She was much too tall to wear tailored clothes. And thin dresses hung around her loosely.

 

Clockwork
Howard Breslin
I

t was a small window with narrow pieces of paper pasted across it to prevent its breaking during the heavy air raids. In the small space at the center that remained, a little man with eyeglasses was carefully setting out his display of clocks and watches. He paid no attention to many Londoners hurrying by to begin another day.
When he finished placing his merchandise, the little man came out of the shop and stared in the window. He had placed the clocks and watches with great care – the clocks in a row at the back, and in front of them lying flat, a semicircle of watches. All the clocks had their faces neatly divided in the middle by hands that pointed to six o’clock; all the watches, thin or fat, had their hands pointing straight at three o’clock.
“Yes,” said the jeweler with a satisfied look. “Very nice.”
About an hour later a passenger got out of the bus at the corner. He was a tall man with a blonde mustache, and he wore a heavy overcoat and black hat. He was slightly lame and carried a cane. He smiled when the policeman at the corner said “Good morning” to him. The lame man’s name was Gebhardt, and the policeman’s superior officers would have been very glad to know that.
Gebhardt walked slowly, leaning heavily on his cane. The meeting with the policeman never failed to amuse him., and he smiled to himself at the stupidity of the English. Gebhardt looked into the jewelry shop window.
There was no expression on his face as he looked from the clocks that said six to the watches that said three. He had passed the shop faithfully every day for two weeks, but had never gone in. Gebhardt set his wristwatch and pushed open the door.
A salesman was talking to the jeweler at the far end of the counter, but they turned as the door shut. The jeweler walked toward Gebhardt and stared at him. “Yes?” asked the little man.
“My watch,” said Gebhardt. “It seems to have stopped. An hour or so ago.” He took off his watch and laid it on the counter.
The watch’s hands indicated nine o’clock. “I see,” said the jeweler, “Stopped.”
Gebhardt looked toward the salesman but salesman was busy examining a catalogue. The jeweler picked up the watch.
Gebhardt said: “And you might change the strap. That one is about worn up.
He leaned against the counter and waited. Once he looked into the back room where the jeweler had taken his watch. He could see the old man, bent over a desk, examining his watch. Gebhardt lit a cigarette and waited.
It was less then five minutes when the little man came back. He held out the watch with its new strap and Gebhardt put it on. “You should be careful,” said the jeweler. “That is a fine watch.”
“Yes, I know,” said Gebhardt casually. “And I’m sure it will work perfectly now.” He paid the jeweler and left the shop.
All the way back to his room Gebhardt was conscious of the strap on his wrist, but he did not look at the watch even once. After all, in his business you couldn’t be too careful.
Once inside the small room where he had lived since he first came to London, Gebhardt put aside all appearance of lameness and moved about the room with quick sureness, locking the door, pulling down the curtains. Finally, he lit the light over his desk and took of his wristwatch.
Working rapidly, he removed the straps from both ends of the watch. Then with a knife he opened the end of the straps and, finally, from one hand took out of a small piece of very thin paper. He spread the paper out on his desk and with a glass began to study the message, which was written in code.
The message was short and to the point. It read: “Trucks from King Charles Square will transport Regiment 55 tomorrow A.M. Act at once.”
“So,” said Gebhardt softly. He burned the paper in the ashtray. For a moment he sat thinking. He previously knew that a large number of trucks in King Charles Square would be used to carry soldiers from London to the coast. And somewhere along the route trucks and soldiers would be blown to pieces with explosives.
Gebhardt drew his suitcase from under the bed and opened it on the desk. From its nest of cotton he picked up one of the bombs. It was wide and flat, quite different in form from the usual, old-fashioned type of bomb. Attached with wire to the bottom of an automobile engine the bomb was deadly when the motor heated.
He decided to take with him in a small package about fourteen of the bombs. That was about all he could take care of in two hours. He had detailed information on King Charles Square. By midnight all the soldiers and mechanics were gone; at two o’clock a policeman looked in to check up. Gebhardt was very much pleased with himself. Thanks to British’s inefficiency, he would have the place to himself between twelve o’clock and two o’clock.
Thinking of the importance of time suddenly reminded him, and he put a new strap on his watch and then put the watch on his wrist then he sat very still, looking into space, mentally checking every detail of the plan.
Gebhardt smiled. Of course! Outside the jeweler shop he had set his watch back sixty-four minutes for the signal to the jeweler. He smiled again as he now moved the minute hand of his watch exactly sixty-for minutes ahead. Never forgetting these small details made him a good secret agent, and he knew it.
When the time came, Gebhardt moved carefully through the darkness of the blacked-out streets.
In the alley behind King Charles Square he stopped and looked at his watch. Twelve o’clock exactly. Gebhardt smiled. The whole thing was going like clockwork. He waited another ten minutes just to be on the safe side.
Gebhardt climbed a fence, moved carefully along a narrow space between two buildings, and came out in King Charles Square. He stood a moment, counting the black forms of the trucks.
Gebhardt moved over to the nearest truck. He set down his package, took some wire and a wire cutter from a pocket. He slid under the truck and felt along the bottom of the engine. Lying flat on his back, working in the dark, he began to wire the bomb to the exact place he wanted it.
Somebody stepped on his ankle.
Pain shot up Gebhardt’s leg, and he bit his lip, not breathing. No, he thought, there can’t be anyone here. There is never anyone at this hour. I have checked it many times. But that weight kept pressing into his ankle.
“All right, mister,” said a voice. “Come out of there.”
The wire cutter fell down from his fingers. Hands grabbed at Gebhardt’s legs, pulled. In a panic, he kicked himself loose, got up, and run wildly.
A man shouted. Someone blew a whistle. A form jumped from nowhere and knocked him to the ground. Gebhardt drove his fist into a face, twice, pulled away free, ran on. He ran into a wall, turned the wrong way. A flashlight focused on him. He turned back but too late.
“There! Get him!”
Gebhardt drew his revolver. As he ran, he heard them shout as they came closer to him.
There was the noise of rapid gunfire behind him, and something struck him in the back. No, thought Gebhardt, the plan was perfect. There was a sharp pain. He said weakly: “No.” He was dead when the soldiers reached him. He lay with his one arm stretched out in front of him, his wristwatch showing the hour

“Imagine the nerve of the guy!” said a young soldier. “He walked in here as though we didn’t even exist. That’s a nice watch he has on. But it broke when he fell.”
“It’s an hour fast,” said a second soldier. “How did that happen?”
the little jeweler was even more surprised when he read the newspaper report the next day about Gebhardt. “I can’t understand it,” he thought. “The man must have been careless. Nothing went wrong on my part. Why, I even set his watch correctly before I gave it back to him.”

 

Türkçesi

 

Saatçi
Howard Breslin

A

gir hava bombardimaninda kirilmasini engellemek maksadiyla, dar kagit parçalari yapistirilmis, küçükçe bir vitrindi. Vitrinin ortasinda kalan küçük yerde, duvar ve kol saatlerini dikkatlice yerlestiren ufak tefek, gözlüklü bir adam görünüyordu. Yeni bir güne baslama telasi içindeki pek çok Londrali’ya fazla dikkat ettigi söylenemezdi.
Ufak boylu adam saatleri yerlestirmeyi bitirdikten sonra, dükkanin disina çikti ve pencereden içeriye dogru bakti. Kol ve duvar saatlerini gerçekten büyük bir özen göstererek siralamisti; arkada bir sira duvar saati ve onlarin hemen önünde bir sira boyunca yarim daire halinde dümdüz uzanan kol saatleri… Bütün duvar saatlerinin akrep ve yelkovanlari düzgün bir sekilde saat altiyi; bütün ince ve daha kalin kol saatlerinin akrep ve yelkovanlari saat üçü gösterecek sekilde ayarlanmisti.
“Evet” dedi saatçi, hosuna gittigini belli edecek bir bakisla, “Çok güzel!”
Yaklasik bir saat sonra, kösede, otobüsten bir yolcu indi. Sari biyikli, kalin bir palto ve siyah bir sapka giyen, uzunca bir adamdi. Az da olsa topalliyordu ve bir bastonu vardi. Kösedeki polis kendisine “Günaydin” deyince, hafifçe gülümsedi. Topal adamin adi Gebhardt idi ve polisin amirleri bunu ögrenmekten çok mutlu olacaklardi.
Gebhardt, bastonuna yaslanarak yavasça ilerledi. Polis ile karsilasmak hiç bir zaman onu neselendirmezdi. ingiliz’in aptalligina gülümsedi. Saatçi dükkaninin vitrininden içeriye dogru bakti.
Bakislarini, saat altiyi gösteren duvar saatlerinden, saat üçü gösteren kol saatlerine dogru kaydirirken yüzünde hiç bir ifade yoktu. iki haftadir her gün saat dükkaninin önünden düzenli bir sekilde geçiyordu ama asla içeri girmemisti. Gebhardt saatini kurdu ve kapidan içeri girdi.
Tezgahin en sonunda saatçi ile bir satis elemani konusmaktaydi. Kapinin kapanma sesi ile birlikte o tarafa dogru döndüler. Saatçi Gebhardt’a dogru yürüdü ve yüzüne bakti. Ufak adam “Buyrun!” dedi.
Gebhardt, “Saatim” dedi. “Bir saat ya da daha öncesinde durmus gibi görünüyor.” Saatini çikararak tezgahin üstüne koydu.
Gebhardt’in saati dokuzu gösteriyordu. “Anliyorum, durmus” dedi saatçi.
Gebhardt satis elemanina dogru bakti ama adam bir katalogu incelemekle mesguldü. Saatçi saati aldi.
Gebhardt: “Kayisi da degistirebilirsiniz. Bu artik iyice yiprandi” dedi.
Tezgaha yaslandi ve beklemeye basladi. Saatçinin saatini ***ürdügü arka odaya dogru bakti. Yasli adam bir masanin üstüne dogru egilmis, saatini incelerken görebiliyordu. Bir sigara yakti ve beklemeye devam etti.
Ufak adam bes dakikadan daha kisa bir sürede geri döndü. Yeni kayisiyla birlikte onarilan saati geri verdi. Gebhardt saati koluna takti. Saatçi:
“Dikkatli olmalisin. Bu gerçekten güzel bir saat” dedi.
Gebhardt rahatça: “Evet, biliyorum. Eminim artik tikir tikir çalisacak” dedi. Saatçiye ücretini ödedi ve dükkandan ayrildi.
Odasina gidinceye kadar, kolundaki yeni kayisin farkinda olmasina ragmen bir kere bile saatine bakmadi. Sonuçta, onun mesleginde gereginden fazla dikkatli olamazdiniz.
Londra’ya ilk geldiginden bu yana kaldigi küçük odasina girer girmez, topallamayi birakti. Kapiyi kilitleyerek emin ve çabuk adimlarla pencereye dogru yürüdü ve perdeleri kapatti. Çalisma masasindaki lambayi yakti ve kol saatini çikardi.
Süratli çalisarak, saatin kayisini iki taraftan birden çikardi. Sonra bir biçakla kayislarin dibini kesti. Kestigi yerlerin birinden, küçük ve oldukça ince bir kagit parçasi çikti. Kodlu bir dille yazilmis olan küçük kagidi, masanin üstüne yaydi ve mercekle mesaji okumaya basladi.
Mesaj kisa ve özlüydü: “Kamyonlar 55 nci Alayi Kral Charles Meydani’ndan yarin ögleden önce nakledecektir. Hemen harekete geçin.”
Gebhardt, “Öyleyse…” dedi hafiçe. Kagidi kül tablasinda yakti. Bir süre öylece oturarak düsündü. Daha önceden, bir çok kamyonun Londra’da, Kral Charles Meydani’ndan sahile asker tasiyacagini biliyordu. Yollari üzerinde bir yerde kamyonlar ve askerler patlayicilarla havaya uçurulacaklardi.
Yatagin altindan çantasini çikardi ve masanin üstüne açti. Çantanin pamuk yuvalarindan birinden, bir bomba aldi. Genis ve pürüzsüz, sekil olarak eski tiplerden tamamen farkliydi. Tel ile bir arabanin motorunun altina baglaniyor ve motorun isinmasi ile patliyordu.
Bombalardan on dört tanesini, küçük bir pakette yanina almaya karar verdi. Bu miktar iki saat içinde bas edebilecegi en fazla bomba sayisiydi. Gece yarisina dogru bütün askerler ve tamirciler gitmis, saat ikide de bir polis kontrole gelmisti. ingilizlerin verdigi bu bosluga sükrediyordu. Gece on iki ile iki arasindaki süre ona kaliyordu.
Zamanin önemini düsünürken birden saati aklina geldi. Saate yeni bir kayis takarak, saati koluna takti. Sonra, sakince oturdu ve gökyüzünü seyrederken, zihninde yaptigi planin son detaylarini kontrol ediyordu.
Elbette! Saat dükkanina girmeden önce saatçiye parola vermek için bir saat dört dakika geriye almisti. Tekrar güldü ve saatin yelkovanini atmis dört dakika ileriye aldi. Bu tür küçük ayrintilari asla unutmayisi onu iyi bir gizli ajan yapmisti ve bunu gayet iyi biliyordu.
Gebhardt, zamani gelince, dikkatli bir sekilde karartilmis sokaklarin loslugunda ilerlemeye basladi.
Kral Charles Meydani’nin arkasindaki dar sokakta durdu ve saatine bakti. Saat tam olarak gece on ikiyi gösteriyordu. Gülümsedi. Her sey saat gibi isliyordu. Tam olarak güvende olabilmek için on dakika daha bekledi.
Bir çitin üzerinden atladi. iki binanin arasindaki dar yoldan dikkatlice ilerleyerek, Kral Charles Meydani’na çikti. Kamyonlarin siyah silüetlerini sayarak, bir süre ayakta bekledi.
En yakin kamyona dogru ilerledi. Paketi yere koydu ve bir parça tel ve bir tel makasi çikardi. Kamyonun altina uzandi ve motorun alt tarafina dokundu. Sirt üstü düzgünce yatarak, karanlikta, bombayi uygun sekilde tel ile irtibatlamak istedigi yeri ayarlamaya çalisti.
Birisi ayak bileginin üzerine basti.
Gebhardt, ayaginda büyük bir aci hissetti. Nefes bile almadan, dudaklarini isirarak bekledi. Hayir; hayir; burada hiç kimse olamaz diye düsündü. Bu saatlerde buralarda hiç kimsecikler olmazdi. Bir çok defa kontrol etmisti ama ayni agirlik bileginin üzerinde durmaya devam ediyordu.
“Pekala bayim” dedi bir ses; “Çik oradan disari.”
Tel makasi elinden yere yuvarlandi. Ayaklarindan tutan eller onu disari çekti. Panik halinde, adami tekmeleyip kurtuldu, ayaga kalkti ve hizla kosmaya basladi.
Bir adam bagirdi. Baska birisi islik çaldi. Bir yerlerden bir sey atladi ve onu yere düsürecek siddette vurdu. Gebhardt bir yüze bir, iki yumruk salladi. Kurtulur kurtulmaz, kosmaya devam etti. Karsisina bir duvar çikti. Yanlis yolmus. Bir fener üzerine odaklandi. Geriye döndü ama artik çok geçti.
“iste, orada. Yakalayin!”
Gebhardt, tabancasini çikardi. Kosarken bagidiklarini ve çok yakinina geldiklerini farkediyordu.
Arkasinda mermi sesleri vardi. Sirtindan bir sey ona vurdu. “Olamaz” diye geçirdi içinden. Plani mükemmeldi. Keskin bir aci duyuyordu. Zayif bir ses tonuyla “Hayir” dedi. Askerler geldiginde çoktan ölmüstü. Bir kolu önde, yerde uzanmis yatiyordu. Kolundaki saat zamani gösteriyordu.
Genç bir asker: “Adamin cesaretini tahmin etsene. Bizim burada olmayacagimizi düsünerek içeri girdi herhalde. Kolundaki saat çok güzel ama düstügü zaman kirilmis” dedi.
Baska bir asker:
“Bu saat, bir saat kadar ileri. Bu nasil olabilir ki?” dedi.
Küçük saatçi, ertesi gün gazeteden, Gebhardt ile ilgili haberleri okudugu zaman çok sasirdi:
“Anlayamiyorum” diye düsündü.
“Adam çok dikkatsiz davranmis olmali. Ben hiç bir hata yapmadim. Evet, evet; hatta, geri vermeden önce saatini tam olarak ayarlamistim bile…”
 

 

Decision
Roy Hilligoss
Even after a year, Chad still called us Aunt Pat and Uncle Bill. But we thought our job had become that of mother and father – until that letter arrived from the 6th Artillery headquarters in North Africa in our mailbox in East Orange, New Jersey.
Chad had come to us as an English refugee. He was supposed to stay until they had put “Mr. Hitler in the bag,” as he expressed it, and he could go back to his adored father, Major Jollison of the Royal Artillery. In other words, he had been sent to the United States like many other English children to live with an American family for the duration of the war, after which time he planned to return home to London.
But Major Jollison had been killed while resisting a Nazi tank attack in the North African desert.
Chad had taken the news without the slightest show of emotion. Probably Pat and I alone realized the sharp pain that must have torn through his young heart when he learned that his father was dead. He was English and his people were fighting a desperate battle, so he could not let his own individual tragedy show.
England meant much to him, but when he had recovered a little from the shock he seemed resigned to living with us and becoming an American. He had had no one else but his father.
“I shall try very hard,” he told us seriously in that thin, rather sharp voice of his, “to be as you would want your own boy to be. I shall get onto your American ways as quickly as I can and try to make you quite proud of me.”

He smiled. “I shall even admire your Revolutionary patriots.”
So we could not help loving him, you see, and hoping he really wanted to stay with us forever, even after the war had ended.
He did brilliantly, and an early problem – the way the other boys at school kidded him about his English accent and manners – had disappeared. Everyone in town knew how bravely his father had died, and this gave Chad a certain romantic interest.
In fact everything had gone beautifully – till that letter came from a member of the 6th Artillery, Captain Burroughs. The 6th Artillery had been Major Jollison’s military unit.
Pat held the letter out to me one evening, the moment I came in the door. But she was too upset emotionally to wait until I read it.
“He was terribly fond of Chad’s father, Bill,” she said. “And he’d like to offer Chad a place to live – with his mother in her home just outside London.”
I looked up from letter. “He says he recognizes the danger.”
“But he’s like all Englishmen, I suppose,” Pat said. “Rain or shine, bombs or no bombs, they think that England is the only place in the world to live. And of course he thinks Chad will be company for his mother. She’s old and alone…. Oh, Bill, do you think he’ll go?”
I shook my head. “I don’t know. But I’ve been afraid he would some day.”
“But he has no relatives there. Surely he’d rather be with us….”
“It’s like you said – rain or shine. And he’s not really our boy, Pat; we just hope he would be, and he’s tried to pretend.”
She sighed. “I know, I was only hoping, not talking sense. Well…” she took my arm, “ – let’s go up to his room and tell him.”
Chad was lying on his small stomach, reading, when we entered his room. He got quickly to his feet and shook my hand – he always did that when I got home evenings. “How’d the stock market go today, Uncle Bill?” He was picking up our ways fast.
I handed him the letter.
I watched his blue eyes move quickly back and forth across the page, and when they reached the bottom they stayed there. He was thinking rapidly. Suddenly I knew he’d made his decision because his face lost all expression: a habit of his.
“Are you going dear?” Pat asked softly.
He nodded. “I must, Aunt Pat.”
“They’re raining bombs on London, son,” I said.
“I know,” he said. “That’s why I’m going.”
“I don’t understand,” I said.
“I mean…” for a moment he paused,” – well, when your country’s having its most difficult times, that’s when it needs you most.”
That sounded a bit too grown-up, too like something he had read somewhere. I looked suspiciously at him, but his eyes met mine bravely. “All right, son,” I said. “I’m sorry, but if you….”
“I’m sorry too,” he said quickly. “Really, Uncle Bill. But I must go.”
“I’d better finish getting dinner,” Pat said in a queer voice, and left us.
“And I have to wash,” Chad said steadily.
I was left, staring down at the letter from Captain Burroughs, already missing these strange youngster as if he’d been all our own from the very start.
We didn’t talk much about his going. But we might as well have discussed it constantly; it certainly was with us every moment. From that first night, on through the week following, there were few signs of cheerfulness in our house.
But the evening I came home with final details about his trip to New York, where a friend of mine would take charge and get him safely onto the boat…well, that about finished it. Chad’s quiet unrevealing face didn’t change a bit, but Pat looked at me as if I would struck her. I knew how she felt.
Late that night I woke up, frightened, sure I had heard Chad crying in the next room. But it was Pat.
“You are crying, darling?”
“Of course,” she said shakily. “Oh, Bill, it hurts to lose him.”
I held her close. “I know so well,” I said. “He’s like our own boy.”
And then so quickly, it was the day for Chad to leave us. I had stayed home to drive him to the station, but Pat wasn’t going alone. She said she simply couldn’t take it.
The three of us were standing in the doorway, just standing there with little to say. Chad was wearing the same clothes he had come to America in – he had wanted to wear them – the short coat, the small cap, the wool stockings that left his knees bear. But when we had first seen him on a dock in New York, he had been looking about him defiantly, with his chin out, trying to hide his fears; now his face was serious, his lower lip pulled slightly in.
“I’ve been happy here,” he said.
He was interrupted by the mailman, who handed a letter to Pat. She passed it on to me.
“Goodbye, Chad,” she said weakly. ”Always remember that we….”

“Wait,” I broke in. ”This letter’s from Captain Burroughs.” But my enthusiasm was short – lived. “It’s just a little consolation,” I said. “He says we won’t have to worry about Chad. Mrs. Burroughs is being removed to Australia and Chad is supposed to join her there. There won’t be any bombs anywhere.”
“That’s something,” Pat said.
But Chad was suddenly all animation. “Then I don’t have to go!”
Pat dropped to her knees and stared at him. “You don’t have to go? Didn’t you want to go?”
“Why, no,” Chad said. “But she was a very old lady and all alone in the bombings. I thought I would be able to protect her. But now that she’s been sent to Australia….”
“Why on earth didn’t you tell us how you felt? I demanded.
He seemed a little embarrassed. “I was afraid, “ he said, “that it might seem forward of me to think I could protect Mrs. Burroughs. And I knew you wouldn’t want a son who was forward.”
Pat was half-laughing, half-crying, and hugging wildly. To cover my own feelings I said with an imitation English accent, “then you’re quite happy now, old boy?”
“Quite happy?”. He smiled up at me. “Uncle Bill, I feel like a million bucks!”
Chad Jollison – American schoolboy, our boy.

 

Türkçesi

 

Karar
Roy Hilligoss

A
radan bir yil geçmesine ragmen, Chad bizi, Pat teyze ve Bill amca diye çagiriyordu. Ama biz ona, ana baba gibi davranma yönünde kendimizi sorumlu hissediyorduk. Taki, Kuzey Afrika’daki 6nci Topçu Alayi’ndan, New Jersey’nin, Dogu Orange kasabasinda bulunan evimizin posta kutusuna gelen mektubu okuyana kadar.
Chad, bizim yanimiza bir ingiliz mülteci olarak gelmisti. Onun sözüyle ingilizler’in, Hitler’in isini bitirecegi ve çok sevdigi babasi, Kraliyet Topçu Birligi’nden Binbasi Jollison’un yanina geri dönecegi zamana kadar kalmak üzere gelmisti. Baska bir deyisle, diger bir çok çocuk gibi, o da Amerika’ya savas sona erinceye kadar bir Amerikan ailesinin yaninda kalmasi için gönderilmisti. Belli bir süre sonra da Londra’ya, memleketine geri dönmeyi planliyordu.
Ama Binbasi Jollison, Kuzey Afrika Çölü’nde, bir Nazi Tank taarruzuna karsi koyarken ölmüstü.
Chad babasinin ölümünü ögrendigi zaman, yüzünde en küçük bir üzüntü emaresi belirmedi. Ancak Pat ve ben, babasinin ölüm haberini aldigi zaman gencecik kalbini yirtarcasina batan keskin bir aci saplandigini hissettik. Ama o bir ingiliz idi ve halki ümitsiz bir savasin göbeginde mücadele veriyordu. Öyleyse, kendi kisisel üzüntülerini göstermeye hakki yoktu.
ingiltere, ona çok sey ifade ediyordu, ama soktan kendini biraz kurtardiktan sonra, kaderine boyun egmis görünerek, bizimle yasamaya ve bir Amerikan olmaya razi oldu. Babasindan baska hiç kimsesi de yoktu zaten.
O ince ve nispeten keskin sesiyle, gayet ciddi bir sekilde: “Bütün gücümle kendi oglunuzun nasil olmasini istiyorsaniz öyle bir çocuk olmaya çalisacagim. Amerikan yasayis tarzina, gelenek ve göreneklerine, yapabildigim kadar çabuk ayak uydurarak, benimle gurur duymanizi saglayacagim” dedi ve
gülerek ekledi: “Hatta sizin bagimsizlik savasi kahramanlariniza da hayran olacagim.”
Böyle bir çocugu sevmemek imkansizdi. Hatta onu o kadar çok seviyorduk ki, savas sona erdikten sonra da, bizimle her zaman kalacagini umuyorduk.
Çok çabuk yasam kosullarimiza ayak uydurdu ama kisa bir süre sonra karsilastigimiz bir problem – Okuldaki diger çocuklarin, onun ingiliz aksaniyla ve tarziyla alay etmeleri – de ortadan kalkti. Şehirdeki herkes, babasinin ne kadar cesurca öldügünü biliyordu. Bu da Chad’e bir sempati kazandiriyordu.
6nci Topçu Alayi’ndan Yüzbasi Burroughs tarafindan gönderilen mektup bize ulasana kadar her sey gayet güzel gidiyordu. 6 nci Topçu Alayi, Binbasi Jollison’un askeri birligiydi.
Pat, bir aksam eve geldigimde, kapidan girer girmez, mektubu bana uzatti. O kadar üzgün ve duygu yüklüydü ki ben mektubu okuyuncaya kadar zor sabretti.
“Chad’in babasini çok severmis, Bill ve Chad’e Londra’nin biraz disinda kendi annesinin evinde yasamayi öneriyor” dedi.
Mektuptan kafami kaldirdim ve: “Tehlikenin farkinda oldugunu söylüyor” dedim.
Pat heyecanla: “Ama o da bütün diger ingilizler gibi. Yagmur veya günes; bomba olsun veya olmasin; hepsi, ingiltere’nin dünya üzerinde yasanabilecek tek yer oldugunu düsünürler. Chad’in annesine can yoldasligi yapacagini söylüyor. O yasli ve yalniz bir kadin… Bill, sence gerçekten de gider mi?”
Kafami salladim: “Bilmiyorum. Ama uzun zamandir bir gün gitmesinden korkuyordum” dedim.
“Ama orada hiç akrabasi yok. Şüphesiz bizimle kalmayi tercih eder” dedi Pat.
“Senin de dedigin gibi yagmur veya günes. Zaten o, bizim çocugumuz da degil Pat. Biz sadece onun bizim oglumuz olmasini istedik, o da öyle yapmaya çalisti, hepsi bu” dedim.
Pat derin bir iç çekti: “Biliyorum, sadece öyle olmasini umuyorum, duygusal konusmak amacinda degilim. Yani…” elimi tuttu ve “Haydi, odasina gidip ona söyleyelim” dedi.
Odaya girdigimizde, Chad uzanmis kitap okuyordu. Her aksam eve geldigimde yaptigi gibi, ayaga kalkti ve elimi sikti. “Bugün borsa nasil gitti?” dye sordu. Bizim yasamimiza çabuk ayak uyduruyordu.
Mektubu ona uzattim. Mavi gözlerinin sayfanin sagina soluna süratle hareket edisini seyrettim. Sayfanin sonuna geldiginde gözleri orada kaldi. Hizli düsünüyordu. Birden, kararini verdigini anladim. Çünkü, yüzündeki bütün o ifade silinmisti. Bu, onun bir aliskanligiydi.
“Gidiyor musun, hayatim?” diye sordu Pat, hafifçe.
Onaylarcasina kafa salladi: “Gitmeliyim, Pat teyze” dedi.
“Londra’nin üstüne yagmur gibi bomba yagdiriyorlar, evlat” dedim.
“Biliyorum, zaten bu yüzden gidiyorum” dedi.
“Anlamiyorum” dedim.
“Söylemek istedigim…” bir süre durakladi ve “Yani, ülkenizin en zor zamanlarini yasadigi an, size en fazla ihtiyaç duydugu andir” dedi.
Bu sözler bir parça, çok daha büyük insanlarin söyledigi sözler gibi göründü. Sanki bir yerlerden okumustu. Şüpheli bir sekilde ona baktim ama gözlerini cesurca benimkilere dikti. “Pekala, evlat” dedim. “Üzgünüm, ama eger…”
“ Ben de üzgünüm” dedi hemen. “Gerçekten, Bill Amca. Ama gitmek zorundayim.”
“Ben aksam yemegini hazirlasam iyi olacak” dedi Pat garip bir ses tonuyla ve odadan ayrildi.
“Ben de dus almaliyim” dedi Chad.
Ben, Yüzbasi Burroughs’dan gelen mektuba bakar halde kaldim. Şimdiden bu yabanci çocugu, sanki dogdugundan beri bizimleymis gibi özledigimi hissettim.
Gidisi hakkinda fazla konusmadik. Yine de sürekli bu konu hakkinda tartistik. Çünkü bu konu her an bizimle birlikteydi. Bu ilk geceden itibaren, geçen bir hafta boyunca evimizde çok az bir mutluluk havasi vardi.
O aksam eve, onun New York’a gidisiyle ilgili son detaylarla geldim. New York’ta da bir arkadasim ona göz kulak olup, güvenle gemiye binmesini saglayacakti. iste o anda, evde kalan son mutluluk isiklari da söndü.
Chad sakindi. Anlamsiz yüz ifadesinde hiç degisiklik olmadi. Ama pat, sanki onu fena halde hirpalamisim gibi bakiyordu bana. Neler hissettigini biliyordum.
Gece geç saatte, Chad’in olduguna emin oldugum bir aglama sesiyle irkildim. Ama aglayan, Pat idi.
“Agliyor musun, hayatim?” diye sordum.
“Elbette” dedi titreyen sesiyle. “Onu kaybetmek çok aci veriyor.”
Onu kucakladim ve: “Çok iyi biliyorum” dedim. “ Sanki bizim öz oglumuz gibi.”
Sonra kisa sürede, Chad’in bizden ayrilacagi gün geldi çatti. Ben, onu istasyona ***ürmek için evde kalmistim ama Pat, buna kolayca katlanamayacagi için gelmeyecegini söyledi.
Üçümüz de kapinin girisinde, birbirimizle fazla konusmadan ayakta duruyorduk. Chad, Amerika’ya ilk geldigi zaman giydigi kiyafetlerini giymisti. Kendisi, onlari giymek istemisti; kisa bir palto, küçük bir sapka, dizlerine kadar gelen yün çoraplar… Onu, New York’ta limanda ilk gördügümüzde, buraya geldigine hiç memnun olmamis gibi bakiyordu. Çenesi disardaydi ve korkularini gizlemeye çalisiyordu. Şimdi ise yüzünde ciddi bir ifade vardi. Alt dudagi biraz daha digerine yakindi.
“Burada çok mutluydum” dedi.
Postaci daha fazla konusmasina engel oldu. Pat’a bir mektup uzatti. Pat mektubu bana verdi. Chad’e dönerek:
“Güle güle, Chad. Her zaman hatirla ki biz…”
“Dur!” diye araya girdim. “Bu mektup Yüzbasi Burroughs’dan.” Ama heyecanim uzun sürmedi: “Yalnizca teselli etmek için yazmis. Chad için endiselenmemizi istiyor. Bayan Burroughs’un Avusturalya’ya gönderildigini ve Chad’in de ona, orada katilacagini, orada da hiç bomba olmayacagini yaziyor” dedim.
“Bu da bir sey” dedi Pat.
Ama Chad birden, büyük bir coskuyla:
“O halde gitmeme gerek yok!” dedi.
Pat dizlerinin üzerine düstü ve ona bakakaldi:
“Gitmek zorunda degil misin? Gitmek istemiyor muydun?” diye sordu.
“Neden? Tabi ki hayir” dedi Chad. “Ama o çok yasli bir kadindi ve bombalarin altinda yalnizdi. Ben onu koruyabilecegimi düsünmüstüm. Ama madem ki simdi o Avustralya’ya gönderildi…”
“Neden daha önce neler hissettigini bize söylemedin?” diye çikistim.
Biraz utanmis görünerek: “Korktum” dedi. “Bayan Burroughs’u korumaya çalismam bir küstahlik olarak görülür ve siz de küstah bir ogul istemezsiniz diye korktum.”
Pat yari aglar, yari güler bir halde çilginca ona sariliyordu. Ben de duygularimi gizlemeye çalisarak, taklit ingiliz aksaniyla: “O halde simdi gerçekten mutlusun, ihtiyar çocuk” dedim.
“Çok mutlu” gülerek yüzüme bakti ve “Bill Amca, kendimi bulutlarin üstünde hissediyorum” dedi.
Chad Jollison: Amerikali ögrenci, bizim oglumuz…
 

 

Detour to Romance

Located in the checkroom in Union Station as I am, I see everybody that comes up the stairs.
Tony – who owned the magazine stand to my left-, studied the laws of probability because he liked to bet on the horse races. He claimed that he could calculate, according to his system, that if I held my job one hundred and twelve years more I would know everybody in the world by sight.
And I came to the theory that if you wait long enough in a big railroad station like Union Station you’ll see everybody that travels.
I’ve told my theory to lots of people but nobody ever did anything about it except Harry. He came in a little over three years ago and waited at the head of the stairs for the passenger from the 9:05 train.
I remember seeing Harry that first evening. He wasn’t much more than a thin, anxious kid then. He was all dressed up and I knew he was meeting his girl and that they would be married twenty minutes after she arrived. There is no use in my trying to explain how I knew all this, but after you’ve watched people waiting at the head of the stairs for eighteen years as I have done, then it is easy.
Well, the passengers came up and I had to get busy. I didn’t look toward the stairs again until nearly time for the 9:18 and I was very surprised to see that the young fellow was still there.
She didn’t come on the 9:18 either, nor on the 9:40, and when the passengers from 10:02 had all arrived and left, Harry was looking pretty desperate. Pretty soon he came close to my window so I called out and asked him what she looked like.
You would have thought that I had checked her among the packages in my checkroom from the way he came over and half crawled through my window. “ She’s small and dark,” he says, “and nineteen years old and very neat in the way she walks. She has a face,“ he says, thinking a minute “that has lots of spirit. I mean she can get mad but she never stays long. And her eyebrows come to a little point in the middle. She’s got a brown fur, but may be she isn’t wearing it.”
I couldn’t remember seeing anybody like that.
He showed me the telegram he’d received: ARRIVE THURSDAY. MEET ME AT STATION. LOVE LOVE, LOVE. -MAY. It was from Omaha, Nebraska.
“ Well, “ I finally say, “ why don’t you phone to your home? She is probably called there if she got in ahead of you. “
He gave me a seek look, “ I’ve only been town two days. We were going to meet and then drive down south where I’ve got a job promised me. She- she hasn’t any address for me. “ He touched the telegram.“ I got this general delivery.“
With that, he walked off to the head of stairs to look over the people from the 11:22.
When I came on duty the next day he was still there and came over as soon as he saw me.
“ Did she work anywhere? “ I asked.
He nodded. “ She was a typist. I telegraphed her former boss. All they say is that she left her job to get married. “
Well, that was how it began. Harry meet every train the next three or four days. Of course the railroad line made a routine checkup and the police look into the case. But nobody was any real help. I could see that they all figured that May had simply played a trick on him. But never believed that, somehow.
One day, after about two weeks, Harry and I were talking and I told him about my theory. “ If you’ll just wait long enough,” I say, “ you’ll see her coming up those stairs some day. “ He turned and looked at stairs as though he had never seen them before, while I went on explaining about Tony’s figures on the Laws of Probability. Next day when I came to work Harry was behind the counter of Tony’s magazine stand. He looked at me rather sheepishly and says, “ Well, I had to get a job somewhere, didn’t I? “
So he began to work as a clerk for Tony. We never spoke of May anymore and neither of us ever mentions my theory. But I noticed that Harry always saw every person who comes up to stairs.
Toward the end of the year Tony was killed in some argument over gambling, and Tony’s widow left Harry incomplete charge of the magazine stand. And when she got married again some time later, Harry bought the stand from her.
He borrowed money and installed a soda fountain and pretty soon he had a very nice little business.
Then came yesterday. I heard a cry and a lot of things falling. The cry was from Harry and the things falling were a lot f dolls and the other things which he had upset while he was jumping over the counter. He run across and grabbed a girl not ten feet from my window. She was small and dark and her eyebrows came to a little point in the middle.
For a while they just hung there to each other laughing and crying and saying things without meaning, “ It was the bus station I meant- “ and he’d kiss her speechless and tell her the many things he had done to find her. What apparently happened three years before was that May had come by bus, not by train, and in her telegram she meant “ bus station “, “ not “ railroad station “. She had waited at the bus station for days and had spent all her money trying to find Harry. Finally she got a job typing.
“ What? “ says Harry. “ Have you been working in town? All the time? “
She nodded.
“ Well, Heavens – didn’t you come down here to the station? “ He pointed across to his magazine stand. “ I’ve been there all the time. I owned it. I’ve watched everybody that came up the stairs –“
She began to look a little pale. Pretty soon she looked over at the stairs and said in a weak voice, “ I-I never came up the stairs before. You see, I went out of town yesterday on a short business trip – Oh Harry! “ Then she threw her arms around his neck and really began to cry.
After a minute she backed away and pointed very stiffly toward the north end of the station. “
Harry, for three years, three solid years, I’ve been right over there – working right in this very station, typing, in the office of the stationmaster.
The wonderful thing to me is how the Laws of Probability worked so hard so long until they finally got May to walk up those stairs of ours.

 

 

Türkçesi
Dolambaçli Bir Ask Macareasi
Union istasyonunda emanet odasinda merdivenlerden yukari çikan herkesi görebiliyorum.
Soldaki dergi bayisine sahip olan Tony, olasilik kanunlarina çalisti çünkü at yarisi oynamayi çok seviyordu. Yüzoniki yil daha bu isi sürdürürsem dünyadaki herkesi simaen taniyabilecegimi kendi sistemine göre hesaplayabilecegini iddia ediyordu.

Bende, eger Union istasyonu gibi büyük bir tren istasyonunda yeterince uzun beklersem seyahat eden herkesi görebilecegim teorisine ulastim.
Teorimi birçok kisiye anlattim fakat Harry’den baska hiçkimse bu konuda birsey yapmadi. Üç yildan az fazla bir süre önce geldi ve 9:05 treninden gelen yolculari o merdivenlerin basinda bekledi.
Harry’i o aksam ilk kez görüsümü hatirliyorum. O zamanlar zayif, endiseli bir çocuktan baska birsey degildi. iyi giyinmisti ve kizini bekledigini ve kiz geldikten yaklasik yirmi dakika sonra evleneceklerini biliyordum. Bütün bunlari nasil bildigimi anlatmanin bir anlami yok, fakat benim gibi onsekiz yildir merdiven basinda bekleyenleri seyredince bu çok kolay.

Yolcular geldi ve ben çok mesguldüm. Merdivenlere dogru saat 9:18’e kadar bakmadim ve o genç arkadasin hala orada oldugunu görünce çok sasirdim.
Kiz 9:18 treniyle de gelmedi 9:40’ta da gelmedi. 10:02 yolcularinin hepsi gelip ayrildiklarinda, Harry gerçekten umutsuz görünüyordu. Biraz sonra penceremin yanina yaklasti ve ona kizin neye benzedigini sordum.

Gelisi ve sürünmesinden onu emanet odasinda gelen bagajlardan kontrol ettigimi düsünebilirdiniz,“ Küçük ve esmer” dedi. “Ondokuz yasinda ve etkileyici bir yürüyüsü var . Yüzü “ dedi bir dakika düsündü “ oldukça anlamli.” Demek istedigim kizar, fakat uzun süre kizgin kalamaz ve kaslari ortada küçük bir nokta olusturur. Kahverengi bir kürkü var fakat belkide onu giymemistir. ”

Öyle birini gördügümü hatirlayamadim.
Bana aldigi telgrafi gösterdi . PERŞEMBE GÜNÜ GELiYORUM. BENi iSTASYONDA KARŞILA. SEVGiLER, SEVGiLER, SEVGiLER.,-MAY. Telgraf Omaha , Nebraska’dan geliyordu.
Sonunda “Evini neden aramiyorsun “ dedim. “Eger senden önce gelmisse mutlaka orayi aramistir.”
Bana aptalmisim gibi bakti “Kasabaya geleli daha iki gün oldu. Bulusup bana teklif edilen is için güneye arabayla gidecektik. Bana hiçbir adres vermedi.” Telgrafa dokundu. “ Bunu genel postadan aldim. “
Bunu dedikten sonra merdivenlerin ucuna 11:22 trenindeki yolculara bakmaya gitti.
Bir sonraki gün mesaiye geldigimde o hala oradaydi ve beni görür görmez yanima geldi.
“Kiz bir yerde çalisti mi?” diye sordum.
Basini öne salladi. “Daktilocuydu. Önceki patronuna tegraf yolladim. Bütün bildikleri evlenmek için isten ayrildigiydi. “
iste olay olay böyle baslamisti. Harry sonraki üç veya dört gün bütün trenleri karsiladi. Elbette demiryollari rutin kontroller yapti ve polis olayi arastirdi. Fakat hiçkimse gerçek bir yardimda bulunamadi. Herkesin davranisinin açikça May’in ona oyun yaptigi seklinde oldugunu görebiliyordum. Fakat nasilsa buna hiçbir zaman inanmadim.
iki hafta geciktikten sonra bir gün, Harry ile konusuyorduk, ve ben ona teorimden bahsettim.“ Eger yeteri kadar beklersen“ dedim, “birgün onun o merdivenlerden yukari çiktigini göreceksin. “Ben Tony’nin olasilik konulari hakkinda açiklama yaparken, o arkasina döndü ve merdivenlere daha önce onlari hiç görmemis gibi bakti .
Ertesi gün ise geldigimde Harry, Tonny’nin dergi büfesinin tezgahinin arkasindaydi. Bana sikilgan bir sekilde bakti ve “ Bir yerde is bulmak zorundaydim, degil mi? “ dedi.
Sonuçta tezgahtar olarak Tony için çalismaya basladi. May hakkinda daha fazla hiç konusmadik, teorimizden hiç bahsetmedik. Fakat Harry’in gelen her kisiyi daima gözledigini farkettim.
Senenin sonuna dogru Harry bir kumar oyunu yüzünden çikan tartismada öldürüldü ve Tonny’nin dul kalan esi büfenin tüm sorumlulugunu Harry’’e birakti. Bir süre sonra tekrar evlendiginde ise Harry büfeyi ondan satin aldi.
Borç alarak bir soda tezgahi kurdu ve kisa bir süre sonra küçük, güzel bir ise sahip odu.
Sonra dün geceye geldik. Bir çiglik ve bir çok seyin yere düstügünü duydum. Çiglik Harry’den yükseliyordu ve düsen seyler de tezgahin üzerinde ziplarken yere düsürdügü bir çok oyuncak ve diger seylerdi. Karsiya dogru kostu ve penceremden üç metreden daha yakinda bulunan bir kizi elleriyle yakaladi. Kiz ufak tefekti ve kaslari ortada birleserek nokta olusturuyordu.
Bir süre orada birbirilerine sarilmis olarak kaldilar, agladilar, güldüler ve birbirilerine anlamsiz seyler söylediler. “kasdettigim otobüs duragiydi“ gibi kiz birkaç kelime söyledi. Harry, kizi birsey söyleden defalarca öptü ve onu bulmak için yaptigi birçok seyi anlatti. Belliki üç yil önce, May trenle degil otobüsle gelmisti ve telgrafinda bahsettigi “otobüs duragiydi, demiryolu istasyonu degildi.“ otobüs duraginda günlerce beklemis ve bütün parasini Harry’i bulmak için harcamisti. Sonuçta daktilocu olarak bir is bulmustu.
“Ne ? “ dedi Harry. “Bütün bu süre boyunca bu kasabada mi çalisiyordun ?
Evet anlaminda basini salladi.
Aman Allahim, “ Hiç asagiya bu istasyona gelmedin mi?“ diyerek kasidaki dergi büfesini isaret etti. “ Bütün bu zaman boyunca ben oradayim. Orasi benim. Merdivenlerden çikan herkesi seyrettim. “
Kiz hafifçe solgunlasmaya basladi. Kisa bir süre sonra merdivenlere bakti ve “ O merdivenlerden daha önce hiç çikmadim. Gördügün gibi dün kisa bir is gezisi için kasaba disina çikmistim. Oh,Harry ! “ Sonra kollarini Harry’nin boynuna doladi ve gerçekten aglamaya basladi.
Bir dakika sonra, biraz geriye çekildi ve kaskati bir sekilde istasyonun kuzey ucunu göstererek; “Harry, üç yildir, üç uzun yildir ben tam oradaydim, iste bu istasyonda çalisiyordum. istasyon müdürünün ofisinde daktilocuydum.“
Benim için mükemmel olan Olasilik Kanununun böyle zor çalismasi ve çok uzun bir süre sonra May’i bize kavusturmasiydi.

 

John Rossiter’s Wife
Charles G. Norris
T
he most fascinating place in the United States is Palm Beach and the most interesting spot in Palm Beach is “Whitney’s.” The name isn’t Whitney’s at all, but anyone who has ever been to Palm Beach will know the establishment to which I refer.
Whitney’s is a restaurant and a gambling place, and sooner or later everybody who comes to Palm Beach visits Whitney’s.
There is no restaurant or hotel in France, Italy, Germany, or Spain whose food can compare with Whitney’s. At Whitney’s there are no menus; you order what you wish from an endless variety of special foods, anything from duck soup to bird’s tongues – and the surprising fact is that you get what you order. But on your first visit to Whitney’s you often pay little attention to what you eat, for very soon, as the room commences to fill, you can hardly believe your eyes. At every table you soon recognize someone who is either famous or notorious.
After lunch this brilliantly dressed group of persons goes down to the gambling room. By two o’clock this room is well filled, by three it is crowded, and it remains so until early hours of the morning. It’s far more interesting and better conducted than Monte Carlo. I was deeply impressed, and soon I welcomed an opportunity to meet Mr. Whitney himself.
We found him in a small, businesslike office hardly large enough to hold the big old-fashioned roll-top desk and a chair or two. Perhaps there was a safe; I can’t remember. The office was protected by some iron bars, and there was a uniformed attendant at the door who admitted us after Mr. Whitney had given the word he would see us.
I found him a man square of jaw, cold of eye, his face rather unexpressive – much what I expected.
He runs his gambling place as a business – and it is a matter of pride with him that it is conducted in an efficient, businesslike way. It is said that his profits are two million dollars a season, and I doubt this just as one doubts the salaries of motion picture stars.
However the man had a strong personality. He interested me. I liked him. I wanted to talk to him, but it was difficult. He was not a very communicative person. Soon I asked him how much he lost a season in the way of bad checks and bad debts. He said approximately two hundred thousand dollars, which he didn’t seem to consider heavy. As he spoke of this a light came into his eyes, and a faint smile appeared on his lips.
“I had a rather interesting experience the other day,” he said. “I was sitting in my office one morning when word was brought to me that a lady wanted to see me; ‘Mrs. John Rossiter,’ the man told me. I knew who John Rossiter was, so I told him to show her in.
“Before she said a word she began to cry, not bitterly; but tears came into her eyes and began to run down her cheeks, and she kept wiping them away with her handkerchief, trying all the time to control herself. I don’t like that sort of thing, you know, and I usually avoid it, but this rather impressed me. I felt sorry for her before she opened her mouth.
“Her husband had been gambling, she told me, and on Wednesday – the day before – had lost thirty thousand dollars. I’ve been acquainted with John Rossiter off and on for five or six years. Every year he has been coming down here, and I’ve known him well enough to say ‘Hello,’ but not much more intimately than that. At any rate, I’ve always had a good feeling about Rossiter. He was a clean-cut man, a good sport, well liked, belonged to a club, and was rather popular everywhere. I had seen him year after year here, but I hadn’t an idea of how he played or what he won or lost.
He had an account with me and always paid very promptly at the end of the month if there was any paying to be done.
“Mrs. Rossiter explained that the great problem of her life had been her husband’s gambling. She had begged him to keep away from the stock market and from cards, and he’d promise her that he’d stop, but then he’d slip and get caught again. The thirty thousand dollars he had lost on Wednesday about cleaned him and his wife out. It meant – oh, I’ve forgotten what she told me exactly: selling the home – it was mortgaged already, she said, taking the two girls out of the school, herself perhaps having to find a position. It was a long story, I don’t remember the details, but I confess that I felt very sorry for her. Taking those two girls out of school was what I believe impressed me, I don’t know why exactly. Well, at any rate, I told her that I didn’t like the idea of anybody coming here and losing everything. Sentiment, if you like, but it’s good business at the same time. It doesn’t help an establishment like this to get a reputation that people can loose everything they have here. The result of it all was that I agreed to give her back the money which her husband had lost, but on one condition, and I made that point very clear: John Rossiter was never to enter my place again. I don’t like that kind of a loser around here. If he hasn’t got the money, he shouldn’t play. She promised me with the tears running down her cheeks, and I gave her the money, and she made me feel like a damn fool by kissing both my hands and asking God to bless me – all that foolishness that a grateful woman feels she has to do when you do her a favor.
“I didn’t think anything more about the affair until the very next afternoon when it was clearly brought back to my mind. My floor manager came to me ant told me that John Rossiter has just come in, and had gone to the gambling room, and was playing at one of the tables. As a rule, I never mix in with what happens outside, but this made me pretty mad, so I walked out there myself.”

“I went straight up to him and said: ‘May I speak to you a minute?’ And when we were off in a corner away from the crowd, I asked him what he meant by coming into my place .”
“’I want to know what this means,’ I demanded. ‘Your wife came to see me yesterday morning and told me about your troubles and about your losing thirty thousand dollars here on Wednesday, and I gave her back the money you’d lost on one condition and that was that you were never to enter my door again. Now, what do you mean by coming here?’”
Rossiter looked at me for a moment. Then he said:
“Why Mr. Whitney, there must be some mistake. I’m not married!”

Türkçesi

 

John Rossiter’in Karisi
Charles G. Norris

A
merika Birlesik Devletleri’nin en büyüleyici yeri Palm Sahili, Palm Sahili’nin en iliginç kösesi de Whitney’in Yeri’dir. Gerçekteki ismi elbetteki bu degil ama, Palm Sahili’ne gelen herkes kastettigim bu yeri bilir.
Whitney’in Yeri bir restoran, ayni zamanda da bir kumar merkezidir. Palm Sahili’ne gelen herkes er ya da geç burayi mutlaka ziyaret eder.
Fransa, italya, Almanya ve ispanya’daki hiç bir otel veya restoranin yaptigi yemekler Whitney’in Yeri’ndekilerle boy ölçüsemez. Whitney’in Yeri’nde menü yoktur, siz sadece ördek çorbasindan kus diline kadar her ne istiyorsaniz siparisini veriyorsunuz ve siparisiniz kisa sürede yerine getiriliyor. Ama Whitney’in Yeri’ni ilk ziyaretinizde ne ne yediginize fazla önem vermezsiniz. Çünkü restoran dolmaya baslayinca gözlerinize inanamazsiniz. Her masada ya bir ünlü ya da kötü söhretli birini görebilirsiniz.
Ögle yemeginden sonra bu sik giyimli insanlar asagi kata kumar odasina inerler. Saat iki gibi oda epeyce dolu bir hal alir. Saat üçte iyice kalabaliklasir ve sabaha kadar bu kalabalik hiç eksilmez. Monte Carlo’ya göre daha ilgi çekici ve daha iyi yönetilen bir yerdir. Ben de bu özelliklerinden çok etkilendim ve çok geçmeden restoran sahibi Bay Whitney ile bizzat tanisma firsati da buldum.
Bay Whitney’i içine büyük bir antika yazi masasi ve bir veya iki sandalye alabilecek genislikteki küçük bir ofiste bulduk. Odada tam olarak hatirlayamiyorum ama muhtemelen bir de çelik kasa vardi. Oda demir çubuklarla korunuyordu ve kapida, Bay Whitney’in görüsmeyi kabul etmesi üzerine bizi içeri davet eden üniformali bir görevli vardi.
Bay Whitney umdugum gibi birisiydi. Oval çeneli, soguk bakisli ve nispeten anlamsiz bir yüzü olan bir adamdi.
Kumarhanesini bir isyeri edasiyla yönetiyordu ve bu etkili ve isyeri benzeri yönetim de onun için bir gurur kaynagiydi. Sezon basina karinin iki milyon dolar oldugu söyleniyordu ama nasil birisi Hollywood artistlerinin maasina inanmazsa ben de buna inanmiyordum.
Yine de adam güçlü bir sahsiyete sahipti. Benim de ilgimi çekti, ondan hoslandim. Onunla konusmak istedim ama iletisim kurmak konusunda pek istekli birisi degildi. Sonunda bir sezonda ödenmeyen çekler ve borçlardan dolayi ne kadar kaybettigini sordum. Kendisi için çok olmadigini belli edecek bir tavirla hemen hemen iki yüz bin dolar kaybettigini söyledi. Bunu söylerken gözleri parladi ve dudaklarinda zayif bir gülüs belirdi.
“Önceki gün oldukça ilginç bir deneyim yasadim” dedi. Sa-bah ofisimde otururken hizmetkar, bir bayanin benimle görüsmek istedigini, isminin de Bayan John Rossiter oldugunu söyledi. John Rossiter’i tanidigim için esiyle görüsmeyi kabul ettim.
Bayan içeri girer girmez daha agzini açmadan aglamaya basladi ama siddetli degil. Gözleri yas doldu ve yanaklarindan süzülmeye basladi. Kendini kontrol etmeye çalisti. Gözlerinden yanaklarina süzülen yaslari mendiliyle silmeye çalisiyordu. Bu tür olaylardan aslinda pek hoslanmam, hatta kaçinirim ama bu durum beni oldukça etkiledi. Daha agzindan bir tek söz çikmamasina ragmen onun için üzüntü duydum.
Kocasinin bir gün önce – Çarsamba günü – kumarda otuz bin dolar kaybettigini söyledi. Bay Rossiter’i bes, alti yildir taniyorum. Her yil belli zamanlarda buraya gelir ve ben karsilastigimizda bir merhaba diyecek kadar onu tanirdim ama daha fazla bir samimiyetimiz yoktu. Yine de onun hakkindaki görüslerim hep olumlu yönde olmustu. Bakimli, atletik, iyi bir kulube mensup, nispeten her yerde popüler bir adamdi. Onu yillardir burada görmeme ragmen nasil kumar oynadigi veya ne kazanip, ne kaybettigi hakkinda hiç bir fikrim ve bilgim yoktu.
Benim yerimde bir hesabi vardi ve ay sonunda, eger ödenmesi gereken borcu varsa vakit geçirmeden öderdi.
Bayan Rossiter, hayatindaki en büyük problemin kocasinin kumar oynamasi oldugundan bahsetti. Kocasina borsa ve oyun kagitlarindan uzak durmasi için yalvardigini, onun da bu kötü aliskanliklarina bir son verecegine dair söz verdigini, ama sonra kaçip bu illete yakalandigini söyledi. Çarsamba günü kaybettigi otuz bin dolarin kendilerini çok kötü durumda birakmis. Yani, tam olarak söyle demisti: O anda ipotek altinda olan evlerini satmislar, iki kizlarini okuldan almislar ve kendi de bir is bulacakmis. Oldukça uzun bir hikaye idi ve ayrintilari tam olarak hatirlayamiyorum, ama itiraf etmeliyim ki onun adina fazlasiyla üzüntü duydum. Beni asil etkileyen konu, sanirim iki kizini okuldan almak zorunda kalmasi oldu. Sebebini de tam olarak bilmiyorum ama yine de ona, insanlarin buraya gelip her seylerini kaybetmelerinin hosuma gitmedigini, duygusalligi bir kenara birakirsak, ayni zamanda bunun iyi de bir is oldugunu söyledim. Ancak buraya gelen insanlarin her seylerini kaybettigi seklindeki bir söhretin, bu tipte bir is yerine hiç de fayda saglamayacagi açikti. Sonuçta, bir sartla, ona kocasinin kaybettigi otuz bin dolari geri vermeye karar verdim ve bunu da açikça ifade ettim. “John Rossiter bir daha benim yerime gelmeyecekti.” Buralarda bu sekilde sürekli kaybeden kisilerin bulunmasindan hoslanmadigimi söyledim. Parasi yoksa oynamamali. Gözü yasli kadin bana söz verdi. Parayi ona verince, kendimi aptal gibi hissetmeme yol açacak sekilde, iki elime birden sarildi ve öpmeye, benim için dualar etmeye basladi. Bütün bunlar minnettar bir kadinin kendisine yapilan bir iyilige karsi olan duygularinin ifadesiydi.
Ertesi gün ögleden sonra, tekrar hatirima gelinceye kadar bu olay hakkinda hiç bir sey düsünmedim. Kat görevlisi bana geldi ve John Rossiter’in restorana geldigini, kumar bölümüne gittigini ve bir masada kumar oynadigini söyledi. Genel kural olarak, asla disarida olup bitenlerle ilgilenmem, ama bu durum beni oldukça sinirlendirdi. Dolayisiyla oraya dogru yürümeye basladim.

Dogruca ona dogru yaklastim ve “Bir dakika konusabilir miyiz?” dedim. Gözden uzak bir köseye gittigimizde; “Buraya gelmekle ne ima etmeye çalisiyorsunuz?” dedim.
Bütün bunlarin ne anlama geldigini ögrenmek istedigimi söyledim. “Kariniz dün sabah beni görmeye geldi ve sorunlarinizdan ve çarsamba günü kaybettiginiz otuz bin dolardan bahsetti. Ben de bir sartla parayi geri verecegimi, sartimin da sizin bir daha buraya adiminizi atmamaniz oldugunu söyledim.” “Şimdi buraya gelmekle ne demek istiyorsunuz?” dedim.
Rossiter bir müddet sessizce yüzüme bakti ve sonunda:
“Neden, Bay Whitney? Sanirim bir hata olmus. Ben evli degilim ki!” dedi…
 

RED BALLOONS
Elmer Davis
L
undy told himself afterward that he had been tempted beyond his strength. In fact, he had never been really tempted before, for he had never had such an opportunity. He had gone to the bank – the branch bank in the poor, rundown neighborhood to which he had recently moved – to cut a coupon from his last bond; all the rest of his bonds and his money he had lost in his crazy attempt to make on stock market so that he could give up his job and live in Florida. He took his safe deposit-box to one of the booths where people shut themselves in while they open their safe-deposit boxes in order to cut coupons or to put in or remove valuables. The booth had just been vacated by a fat woman wearing many jewels who had left it covered with torn papers.
A little annoyed, Lundy brushed away the torn papers – and came upon an envelope filled with money which the fat woman had obviously overlooked. A bank failure in the town had recently frightened many people; the fat woman looked like the sort of person who would turn her bank balance into cash and lock it up in her safe-deposit box. Lundy half opened the door to call her back and saw her walking out of the bank. Quickly he shut the door, counted the money. Nearly thirty thousand dollars; enough to keep a man comfortably live in some little Florida town for the rest of his life.
Quickly, Lundy slipped the envelope into his inside pocket.
Then he left the bank, crossing the street into a little park with a high iron fence around it. It was, he knew, a private park, the possession of the old families that had once lived on the square; at night its gates were locked, a watchman guarded it. But by day it was open to all. He sat down on a bench, trembling
in the winter wind; the envelope in his pocket felt like a piece of hot metal.
What a fool he had been! He had thought when he took it that it wouldn’t be missed for a month – not until the woman came again to cut coupons. But if she kept all her money in her safe-deposit box she might come back and find it missing tomorrow – this afternoon. The bank employees would remember Lundy – he had recently rented his safe-deposit box; they might remember that he had followed her into the booth. If he gave up his job now and left for Florida, that would be a confession. But tonight, tomorrow, he might be questioned, his rooms examined. Where could he hide the money?
His throat was dry; he got up, walked to the center of the park, where he had seen a drinking fountain. Unable to decide what to do, he stared at the drinking fountain, at its tall concrete base. Then his eyes narrowed; the base was broken on one side – a hole big enough to put your hand through. Inside, there was a dark space where no one would think of looking for anything; where a man who had hidden something could come back and get it almost anytime.
Beside the drinking fountain, Lundy kneeled down; anyone who had passed would have seen only a man with an unbuttoned overcoat hanging loose about him, kneeling down, tying his shoe. But when he went on, the envelope of money no longer lay like a piece of hot metal in his pocket. He had hidden it in the hole at the base of the drinking fountain.
That evening two detectives from police headquarters came to see him, to question him very politely and he met them smiling.
“Yes, yes,” he said. “There was a fat woman in the booth just before me; she left it covered with torn pieces of paper and I brushed them aside into the wastepaper basket. Find out where the wastepaper basket went, and you’ll probably find the money
No, I’ve no objection at all if you want to look around here just to satisfy yourselves.
Afterward he wondered whether he had not overdone it. They went away apparently convinced, but he couldn’t feel safe. He had better live the money where it was, for a while. There wasn’t a chance in a million that anyone would look into the broken drinking fountain. There was no hope of his recovering the money at night: the park gate was locked; the watchman was on duty. Someday, when no one was near, he would kneel down as if to tie his shoe –
As he entered the park next morning, he saw something like a red cloud just above the drinking fountain. A red warning of danger. He became very nervous but then saw that it was only a group of toy balloons held by an old man. Lundy had never seen anyone selling balloons here in the three weeks in which he lived nearby; business couldn’t be good, the old man would soon live. But when Lundy came back at evening, he was still there in the same spot near the drinking fountain.
Lundy looked at him in passing; he was old but he looked strong. He might be a younger man in disguise – not a seller of balloons; he might be a detective placed there to watch him. Lundy went home trembling. No one could have seen him put the money away – but suppose that by some accident the money had been found. The police would know that the thief must come back for it; thus they had left a man on guard. But had they left the money there in order to trap him?
The next morning the balloon-seller was still there. That day Lundy went to the bank and risked a question. No, said the manager of the bank, they hadn’t found the money, but they expected to find it. It seemed to Lundy that the manager looked at him in a rather suspicious manner.
That evening he spoke, in passing, to the balloon-seller.
“You work late, eh? Business must be good.”
“Not so good. But I stay around until they lock the gates each night and the watchman arrives to guard the place.”
There was not a moment when the fountain was not being watched. That was the first night that Lundy couldn’t sleep. In the morning the red cloud was still there, hanging above his treasure.
Well, if business was bad, the balloon-seller would soon leave and go somewhere else to sell his balloons. Lundy waited there more days, in which he saw, morning and evening, that red sign of danger. He couldn’t stand this much longer: a balloon-seller, staying in a place where Lundy had never seen before, couldn’t be a balloon-seller. But, there was one chance, if the police had left the money. Policeman in uniform seldom came here; Lundy could wait for his chance until there was no one around, attack the balloon-seller, knock him out, take the money, and escape before anyone came.
And so he waited his chance, found the old man alone, walked up to him, pretended to by a balloon, then hit him, straight and hard on the jaw. Down went the old man – down and out; down went Lundy on his knees, his arm reaching into the hole at the base of the fountain.
Up into the air went a dozen red balloons, release from the old man’s hand as he fell; a dozen sudden red danger signals which could be seen everywhere in the park and from the nearby streets as well. As Lundy rose, pushing the money into his pocket, he saw a policeman coming up; he turned only to face another, tried to walk away coolly –
“Here!” said the policeman. “What’s the matter with old Joe?”
“I don’t know. I’ve done nothing.” But the balloon man was talking now, explaining to the policeman what had happened. The policeman turned toward Lundy, severe.
“What’s the idea of knocking down an old man that’s just out of the hospital?”
“Just out of the hospital?” Lundy asked.
“Sure. He’s been sick for a month. Haven’t you noticed that for the past month he hasn’t been here, at his regular place near the fountain? First time he’s been away for twenty years….
Hey, you – take your hand out of that pocket! Oh, it isn’t a gun? Just papers? Well, come along with me and show them to the captain at police headquarters.”

Türkçesi

KIRMIZI BALONLAR

Elmer Davis
Lundy, kendi kendine, gücünün üstünde zorlandigini düsünüyordu. Aslinda, daha önce eline böyle bir firsat geçmedigi için, gerçek anlamda hiç bu kadar çalismamisti. Kalan son çekinden bir kupon kesmek için, yeni tasindigi fakir ve döküntü bir muhitte bulunan banka subesine gitti. Kalan bu son çekten önce sahip oldugu bütün gayri menkulünü ve parasini, bu isi birakip Florida’da yasamak maksadiyla, daha çok kazanmak için yatirdigi borsada kaybetmisti.
Şahsi güvenlik kasasini alarak, insanlarin kasalarini rahatça açabilmeleri, kupon kesebilmeleri, para ve degerli esya koyabilmeleri veya alabilmeleri ve bu isi yaparken yalniz kalabilmelerini saglayan kabinlerden birine girdi. Kabinden, az önce bir çok mücevheri olan sismanca bir kadin, içeride yirtik kagit parçalari birakarak çikmisti.
Durumdan oldukça rahatsiz olan Lundy kabine girdi ve yirtik kagit parçalarini kenara itti ve o sirada, sisman kadin tarafindan düsürüldügü açikça belli olan parayla dolu zarfi gördü. Son zamanlarda, sehirde bir bankanin batmasi çok korkutmustu. Şisman kadin da, bu korkudan dolayi, banka hesabini nakide çevirip, sahsi güvenlik kasasina saklama egiliminde olan birine benziyordu. Lundy, bayani geri çagirmak için kapiyi yari araladi ve onu bankadan çikarken gördü. Süratle kabinin kapisini kapatti ve Parayi saydi. Neredeyse otuz bin dolar vardi. Bu para, bir insanin kalan bütün hayatini Florida’da geçirmesine yetecek bir miktardi.
Zarfi çaktirmadan ceketinin iç cebine koydu.
Bankadan çikti ve caddenin karsisinda yüksek demir çitlerle çevrili küçük parka gitti. Park, Lundy’nin bildigi kadariyla özel bir parkti ve daha önce bu arazide yasamis eski ailelerin mülküydü. Geceleri kapilari kilitlenirdi ve bir bekçi onu korurdu. Gündüzleri herkese açikti. Kis rüzgarinda titreyerek bir banka
oturdu ama cebindeki zarf ona, sicacik bir parça maden gibi geliyordu.
Yürürken, ne kadar aptalca davrandigini düsündü. Zarfi aldigi zaman, kadin tekrar kupon kesmek için bankaya gelinceye kadar, yani hemen hemen bir ay boyunca paranin kayboldugunun farkina varilamayacagini düsünmüstü. Ama kadin bütün parasini kasasinda sakliyorsa, yarin, hatta bugün ögleden sonra bankaya gelip, paranin kayboldugunu farkedebilirdi. Banka görevlileri de Lundy’nin kasasi ile birlikte, sisman kadindan sonra, onun çiktigi kabine girdigini hatirlayabilirlerdi. Eger hemen isini birakip Florida’ya giderse hata ederdi. Ama bu aksam veya yarin sorgulanabilir ve evi aranabilirdi. Parayi nereye saklayabilirdi?
Bogazinin kurudugunu hissetti ve parkin ortasinda gördügü çesmeye dogru ilerlemeye basladi. Ne yapacagina karar veremez bir halde, çesmeye ve onun uzun taban tasina bakiyordu. Birden gözleri kisildi. Tabandaki tasin bir tarafinda, bir elin rahatlikla girebilecegi genislikte ve yeterince derin bir yarik oldugunu farketti. Yarigin içi karanlikti ve hiç kimsenin aklina burada bir sey aramak gelmezdi ve hiç kimse burada bir sey oldugunu göremezdi. Buraya herhangi bir sey saklasaniz, daha sonra istediginiz zaman gelip alabilirdiniz.
Lundy, çesmenin hemen önüne diz çöktü. Oradan geçip, onu gören birisi, sadece çökmüs ve ayakkabilarini baglayan, dügmeleri iliklenmemis bir parka giyen bir adam görecekti. Gittiginde zarf cebinde bir sicak metal gibi degildi. Yavasça para dolu zarfi cebinden çikarip, çesmenin altinda buldugu bosluga sakladi.
O gece, Polis merkezinden iki dedektif, Lundy’yi görmeye ve sorgulamaya geldi. Lundy onlari güler yüzle karsiladi.
“Evet, evet” dedi. “Benden önce kabinde sisman bir bayan vardi. Kabinden, yirtik kagit parçalari birakarak çikti. Ben de o kagit parçalarini çöp sepetine attim. Çöp sepetine bakin. Muhtemelen, parayi orada bulursunuz.
Hayir; eger sizi rahatlatacaksa evin her yerini arayabilirsiniz..”
Sonra, sanki biraz fazla abarttigini düsündü. Dedektifler inanmis sekilde evden ayrildilar ama Lundy, hala kendisini güvende hissetmiyordu. Parayi, bir süre sakladigi yerde birakmasi iyi olurdu. Nasil olsa, parayi onun sakladigi yerde kimse bulamazdi. Gece, parayi biraktigi yerden alma sansi yoktu. Çünkü, park kilitliydi ve bir de güvenlik görevlisi vardi. Bir gün gündüz vakti, etrafta kimsecikler yokken, çesmenin öününde ayakkabisini bagliyormus gibi egilecek ve…
Ertesi sabah parka girdiginde çesmenin üzerinde kirmizi bir bulut gördü. Kirmizi bir tehlike uyarisi… Lundy, önce çok sinirlendi. Ancak, bu kirmiziligin sebebinin yasli bir adamin elindeki bir grup balon oldugunu gördü. Lundy, o çevrede geçirdigi üç hafta boyunca bu parkta hiç kimsenin balon sattigini görmemisti. Bu parkta balon satmak o kadar karli bir is olamazdi ve yasli adam nasil olsa yakinda giderdi. Aksam üstü tekrar parka geldiginde, yasli adamin hala çesmenin dibinde oldugunu gördü.
Lundy, adama bakarak yanindan geçti. Oldukça yasli birisiydi ama kuvvetli görünüyordu. Yasli bir balon saticisi kiliginda genç bir adam olabilirdi. Lundy’yi takip etmek için görevlendirilmis bir dedektif olabilirdi. Lundy eve döndügünde titriyordu. Kimse parayi koyarken onu görmüs olamazdi. Ancak para kazara da olsa bulunmus olabilirdi. Polis de, hirsizin parayi koydugu yerden almak için tekrar gelecegini düsünerek, birisini gözetlemesi için birakmis olabilirdi. Peki, onu tuzaga düsürmek için parayi yerinde birakmis olabilirler miydi?
Ertesi sabah balon saticisi hala oradaydi. Lundy bankaya giderek kendisini riske atacak bir soru sordu. Banka müdürünün, soruya cevabi olumsuzdu. Para bulunamamisti ama bulacaklarini umuyordu. Lundy, banka müdürünün kendisinden süphelendigini hissetti.
Lundy, o aksam geçerken, balon saticisi ile konustu:
“Geç saatlere kadar çalisiyorsunuz, isler iyi olsa gerek” dedi.
“Hayir, çok iyi degil ama her gece kapilar kapanincaya ve bekçi gelinceye kadar buralarda duruyorum” diye karsilik verdi balon saticisi.
Çesmenin, hiç kimse tarafindan görülmedigi, bir an bile yoktu. Her an balon saticisi tarafindan görülüyordu. O gece Lundy’nin uyuyamadigi ilk geceydi. Ertesi sabah kirmizi bulut hala orada, hazinesinin basinda duruyordu.
Aslinda, eger isler kötüyse, balon saticisi yakinda buradan ayrilip, baska bir yere gitmek zorunda kalacakti. Lundy, günlerce bekledi ve her gün kirmizi tehlike isaretini orada gördü. Bu duruma dayanamadi. Daha önce bu civarda hiç görmedigi bir balon saticisinin, sürekli burada bekledigine göre, gerçek bir balon saticisi olamazdi. Eger polis, parayi orada birakmissa hala bir sansi vardi. Üniformali polisler buraya pek gelmezlerdi. Etrafta hiç kimse yokken, balon saticisina saldirip onu yere yikar, parayi alir ve birileri gelmeden kaçabilirdi.
Lundy, uygun firsati kolladi. Yasli adami tek kaldigi bir anda, balon aliyormus gibi yaparak ona dogru yürüdü. Adamin dogruca çenesine, sert bir yumruk atti. Yasli adam yere düstü ve sersemledi. Lundy, hemen diz üstü çökerek çesmenin tabanindaki yariga dogru elini uzatti.
Bu arada, yere düsen yasli adamin elinden kurtulan balonlar gökyüzüne dogru yükseldi. Parktaki ve caddedeki insanlar tarafindan rahatlikla görülebilecek bir düzine tehlike isareti Lundy için büyük tehlike olusturacakti. Lundy, parayi cebine koyup ayaga kalkarken dönüp bir polis ile göz göze geldi. Sakin yürümeye çalisirken karsisina baska bir polis çikti.
“Bak hele!” diye bagirdi polis. “Yasli Joe’nun nesi var?”
“Bilmiyorum, ben bir sey yapmadim” dedi Lundy. Fakat yasli balon saticisi kendine gelmis ve olup biteni anlatmaya baslamisti bile. Polis, sertçe Lundy’ye dogru dönerek, kizgin bir tavirla sordu:
“Hastaneden daha yeni çikmis bir yasli bir adama ne diye vuruyorsun?”
Lundy sasirdi: “Hastaneden yeni çikmis mi?” diye sordu
“Elbette. Joe bir aydir hastaydi. Bir ay boyunca mekani olan bu çesmenin yaninin bos oldugunu farketmedin mi? Yirmi yildir ilk defa yerinden ayrilmisti…”
“Hey sen! Elini hemen cebinden çikar! Silah degil, degil mi? Sadece kagit mi cabindeki? Neyse benimle merkeze kadar gelip onlari komsere bir göster bakalim.”
 

 

 

Final Break
Ian S. Thompson
They had been walking along Oxford Street. Now they stopped, Greg’s hand on her arm.
“This is the place,” he said. “I thought you might get the sort of thing you liked here.”
Helen nodded, but there were tears in her eyes as she looked through the shop-window. The new hat had been his idea, not hers.
“What about the black one?” He pointed. “It would go with your suit!”
Her lips trembled. One of the little things she loved so much about him was the really genuine interest he had always taken in what she wore. It had made you feel young, somehow, loved, though in your heart you knew you were young no longer.
“Yes. Yes, it would, wouldn’t it?” She carefully avoided meeting his eyes, because there was so much in her own eyes that he must never see.
They went into the shop. A clerk appeared to wait on them.
Helen described the hat. It was in the window.
She was wishing now that they had never come into the shop. But Greg had been insistent. He wanted to give her something. A parting gift, he had called it.
He was smiling now out of blue, untroubled eyes. Which surprised her. And yet why should it, she asked herself, as she took the hat from the clerk and placed it on her blue-gray hair?
She had always tried to be modern, and part of modernity was to see these things through bravely, when and if they came.
Her mind turned back. And she saw herself in the hat shop mirror, not as someone in a black tailored suit, but as a bride. Smiling, radiant, on Greg’s arm. At least they had said she had looked like that. She had never thought of it, never cared. She had been so completely, so blindly happy.
Five minutes later they were out again in the sunshine of the street and Greg, after looking at his watch, suggested tea.
“I know a place-“ There was an expression of excitement in his eyes which she could not understand. “You’ll like it there.”
It was a small, very ordinary café in one of the side streets off Oxford Street. He ordered for them both, and then leaned back.
He didn’t speak, but his hand came out across the table and took hers.
“Please, God, don’t let me cry,” she prayed. “Not now. Not so long as he’s with me.”
The tea arrived. He drank one cup quickly, lit himself a cigarette, and then said:
“You’re quite certain that you want to stay on in that house alone? I mean- well, I feel rather badly about the whole thing, and if there’s anything I could do-“
There was one thing, but it would have been hysterical weakness to have suggested it. She shook her head. She didn’t want him to have any feelings of regret, any pains of conscience. It had been wonderful having him for all those years.
“No, really,” she said. “It’ll be all right.”
But he still didn’t seem satisfied.
“There’s another thing I’d like to mention,” he said. “I didn’t say anything about it before because I know- well, I know how sensitive you are about that sort of thing- “ He broke off and then went hurriedly on, his eyes avoiding hers. “It’s money. I’ve arranged with the bank…”
The color came at once to her cheeks. Not because of any false pride. That was a luxury you couldn’t afford if you had no one to support you. But-
“Oh, Greg, you shouldn’t,” she said with embarrassment.
He brushed that aside. Angrily almost.
“Why not? It’s something I want to do. And Sandra- “ He mentioned the girl’s name- “She agrees. We were talking about it last night.”
Sandra…. We…. How easily, familiarly, he spoke of her. Helen thought with an ache. And yet two months ago they hadn’t even met. Two months…. Was it really only that time since he’d gone up to London on that business trip?
She had realized, of course, after he came back, that there was something, although he hadn’t actually said a word then. Some deep-rooted woman’s instinct had warned her that he wasn’t all hers any longer, that she was sharing him with someone else.
A girl. Young, fresh, and lovely. The imagined picture had filled her with a sense of panic. He had changed his job for a better one and gone up to live in London. For a month she hadn’t seen him. And she had never met the girl.
Sandra… She worked in the advertising business, he had told her. And very clever. But that didn’t matter to Helen. When you have loved somebody with every part of you, you did not think of cleverness in considering that younger person to whom you were losing him.
Was she really nice? Would she work to keep him happy as you had tried to do?
But Sandra,… The name had a sharp quality. You couldn’t imagine a girl with a name like that being- Helen’s eyes were drawn to a girl who had just walked into the café, who was looking around hesitantly- well like that, for instance.
Then the girl turned. She was beautiful, with a shy, sweet loveliness that caught at your heart. Helen stayed, quite unconscious that she was staring. And then her eyes widened in surprise as she saw Greg rise to his feet. The girl was hurrying towards their table.
“So you were able to get here, darling!” She heard Greg’s voice and then he had turned, was smiling down at her. “A little surprise,” he said. “This is Sandra, Mother. Tomorrow’s happy bride!”

 

 

Türkçesi

 

Son Veda
Ian S. Thompson
Oxford Caddesi boyunca yürüyorlardi. Ve simdi Greg’in eli onun kolunun üstünde, durdular,.
“iste burasi” dedi. “Düsündüm de, hosuna gidecek seyi buradan alabilirsin buradan.”
Helen basiyla onayladi, ama vitrinden içeri bakarken gözlerinde yas vardi. Yeni sapka onun fikriydi, kendinin degil.
“Şu siyah olana ne dersin?” diye eliyle gösterdi. “Elbisenle iyi giderdi.”
Kadinin dudaklari titredi. Onun hakkinda bu kadar çok sevdigi yanlarindan biri de, kendisinin ne giydigine gösterdigi gerçekten samimi ilgisiydi. Her ne kadar aslinda artik genç olmadigini bilsen de, bu kendini genç ve sevilen biri gibi hissettmeni saglardi.
“Evet. Evet, iyi giderdi, degil mi?” Özenle onun gözleriyle bulusmaktan kaçindi, çünkü kendi gözlerinde onun görmemesini gerektirecek çok seyler vardi.
Dükkana girdiler. Bir tezgahtar belirdi yanlarinda hizmet etmek için.
Helen sapkayi tarif etti. Vitrinde duruyordu.
Şu anda dükkana hiç gelmemis olmayi diledi. Ama Greg israr etmisti. Ona bir sey vermek istemisti. Bir ayrilik hediyesi demisti adina.
Gülümsüyordu simdi üzgün olmayan, dertsiz gözlerle. Bu da Helen’i sasirtti. Ve ama neden diye sordu kendine ? Şapkayi tezgahtardan alip ve mavi-gri saçlarinin üzerine yerlestirdigi anda;
Her zaman modern olmaya çalismisti ve modernligin bir parçasi da gelisen olaylari, geldikleri zaman ve sartlarda cesurca karsilamakti.
Zihni bir an eskilere gitti. Ve sapka dükkanindaki aynada kendini, terziye diktirilmis siyah bir takim elbise içindeki biri olarak degilde, bir gelin olarak gördü. Greg’in kollarinda gülümseyen ve mutluluktan uçan. Herkes öyle göründügünü söylemisti. Bunu hiç aklina getirmemis, hiç umursamamisti. Şimdiye kadar öylesine bütünüyle ve kör bir sekilde mutlu olmustu ki…
Bes dakika sonra tekrar disarida, günes isigiyla parlayan caddedeydiler ve Greg, saatine baktiktan sonra, çay içme teklifinde bulundu.
“Bir yer biliyorum_” Gözlerinde, Helen’in anlayamadigi bir heyecan ifadesi vardi. “Orayi seveceksin.”
Bu Oxford Caddesi’nden uzak yan caddelerden birinde küçük, oldukça siradan bir kafeydi. ikisi için de siparis verdi, ve sonra geriye yaslandi.
Konusmadi, ama eli masanin üzerinden uzanip Helen’in ellerini tuttu.
“Lütfen, Tanrim, aglamama izin verme,” diye yalvardi Helen. “Şimdi olmasin. Benimle birlikte oldugu süre boyunca degil.”
Çaylar geldi. Bir Fincani çabucak içti, kendine bir sigara yakti, ve söyle dedi:
“O evde tek basina kalmak istediginden tamamen emin misin? Demek istedigim- yani, bütün bu olanlar hakkinda kendimi oldukça kötü hissediyorum, ve eger yapabilecegim bir sey varsa_”
Bir sey vardi, ama bunu teklif etmek histerik bir zayiflik olurdu. Basini iki yana salladi. Onun hiç bir pismanlik ya da vicdan azabi duymasini istemiyordu. Yillardir ona sahip olmak bile çok güzeldi.
“Hayir, gerçekten, dedi Helen. “Yakinda düzelir.”
Ama o halen tatmin olmus görünmüyordu.
“Bahsetmek istedigim baska bir sey var,” dedi. "Daha önce bunun hakkinda hiç bir sey söylemedim çünkü biliyorum- yani, bu tür konularda ne kadar duyarli oldugunu-” Konusmasini birden kesti ve sonra aceleyle devam etti, gözlerini ondan kaçirarak. “Konu para. Bankayla ilgili düzenlemeleri yaptim…”
Hemen yanaklarina renk geldi. Bu hiç de sahte bir gurur nedeniyle degildi. Eger sana destek olacak kimsen yoksa; gurur konusu yapmayacagin bir lüx sayilirdi. Ama-
“Ah, Greg, yapmamalidin,” dedi utanarak.
O buna aldirmadi bile. Neredeyse sinirli sekilde.
“Neden olmasin? Bu yapmak istedigim bir sey. Ve Sandra-” Kizin ismini söyledi- “O da ayni fikirde. Geçen gece bu konu hakkinda konusuyorduk.”
Sandra…. Biz…. Ne kadar da kolay ve samimi bir ifadeyle konustu onun hakkinda, diye düsündü Helen aci içinde. Ve iki ay önce henüz tanismamislardi bile. iki ay…. Gerçekten de, su is gezisi için Londra’ya gitmis olmasi gerçekten bu kadar miydi?
O döndükten sonra elbette farketmisti bir seyler oldugunu, her ne kadar o zamanlar gerçekten bir kelime bile etmediyse de. Bir çesit derinden gelen kadin içgüdüsü, kendisine artik tamamen sahip olmadigi ve onu bir baskasiyla paylasiyor oldugu hususunda onu uyarmisti
Bir kiz. Genç, canli ve sevimli. Hayalindeki resim, onu bir panik duygusuyla doldurdu. Greg ise isini daha iyi bir isle degistirmisti ve yasamak için Londra’da gitmisti. Bir ay boyunca onu görmemisti. Ve kizi da daha önce hiç görmemisti.
Sandra… Reklamcilik isinde çalistigini söylemisti kendisine. Ve çok da zeki oldugunu. Ama bu Helen için önemli degildi. Birini tüm kalbinizle sevdiginizde, bu sevdiginiz kisiyi, ugruna kaybediyor oldugunuz daha genç insanin zekiligini asla umursamazdiniz.
Gerçekten güzel miydi? Senin ugrasmis oldugun kadar onu mutlu etmek için ugrasir miydi?
Ama Sandra,… isminin belirgin bir kalitesi vardi. Bunun gibi bir ismi olan bir kizin böyle- Helen’in gözleri, kafeye yeni girmis ve kararsizca etrafina bakinmakta olan bir kiza takildi- mesela böyle biri olabilecegini hayal bile edemezdiniz.
Sonra kiz döndü. Kalbinizi yakalayan, utangaç ve sevimli çekiciligiyle güzel bir kizdi. Helen kizin bakindigini görünce bilinçsizce bakakalmisti. Ve sonra Greg’in ayaga kalktigini görünce saskinliktan gözleri daha da açildi. Kiz onlarin masasina dogru hizla yaklasiyordu.
“Demek buraya gelebildin, sevgilim!” diyen Greg’in sesini duydu; ve sonra Greg dönmüs, kendisine gülümseyerek bakiyordu. “Küçük bir süpriz,” dedi Greg. “Anne, bu Sandra. Yarinin mutlu gelini
 

 

Ten Steps

Robert Littell

I
put on a clean collar. I was in our room on the second floor where I could see into the Hubbel’s yard , and the ring on the stone post where they tie up their dog. The dog wasn’t there. The collar which I took off had two kinds of laundry mark on the inside, one mark from the laundry where I used to take my shirts and a second mark from the present laundry. Then I washed my hands.
The soap was worn down so that there was almost none left. It was as soap that smelled like salad. I turned off the water, but the water still went drip- drip from the faucet. I dried my hands. I hung the towel on the left end of the rod. The right end of the rod is for Mae. The rod is glass and some day it will come loose and fall down and break. I shut the bathroom door so that I would not hear the drip-drip of the water from the faucet.
I went into the room again which is for Mae and mine. On her bed in the day time she keeps a French doll with big eyes. Where the back of the bed hits the wall there is a mark. I moved out the bed, and I saw the mark. It is black and a yard long. The doll fell of and I put it back on the bed so it could not look at me when I went out. Then I went out.
I was is the hall , and I shut my eyes. I didn’t know what kind of wallpaper there was in the hall. I thought that it would be green, but when I opened my eyes again it was more blue than green, with a woman , with a basket, and a lamp. Around the door the wallpaper was cut off, and there was only the lamp; eight times from ceiling to the flour , no woman , and no basket but only the lamp. I could touch to the ceiling when I stood on my toes.
Next to our room is the extra room, which we do not use. I went into that. The back of the mirror was peeling off , and both windows were closed.
On the window there was a large fly, and I opened the window and drove him out and he flew away. And in the window frame there was a long nail ;and I took off my shoe and drove in the nail with the heel of my shoe. Then I put on my shoe again. I measured the room by walking across in each direction from one wall to other . It is ten by fourteen.
I came into the parlor from the door across from the desk. The desk has three drawers down one side. I took out an envelope from the bottom drawer and put some money in it and wrote “ For Mae “ on it and put it on the top of the desk. The curtains in the parlor were red. Where the sun hits them there is a part that is not red , but pink. There was a magazine on the table called Movieland, and I started to read it, but I did not read it. I went over the fireplace and looked at the rest of the room from there , and I saw the table and the carpet and how two chairs were facing right towards each other. I sat down on one of them and one of it’s legs was shorter than the others, and I got up and went into the kitchen.
In the kitchen I saw Mae shelling peas. She forces the peas out of the shell with her thump and they fell into the bowl. There were three peas on the floor and I picked them up and put them in my pocket. The kitchen floor was laid in linoleum with blue and white squares two inches squares. Mae was sitting on a stool, reading a paper placed in front of her. She did not turn around when I came in. She said, ‘’When you come back bring some stove polish with you.’’
I said I was going now.
I went out through the back door into the yard. There I saw my kid playing with some sand and toy truck, and then running the truck back and forth through sand. The sand was wet, and I could see the print of his hand on it. It was his left hand. I said,’ ’so long, son,‘’ to him, but he didn’t say anything. He was too busy with his truck and the sand.
Then I went to the garage, and unlock the door. I ran a cloth over the windshield of the car, and it was scratched in a half circle where the windshield wiper wipes it. And I stood there a couple minutes, and then I closed the doors and walked alongside of the house to the frond and looked at my watch. It was twenty minutes to ten.
Then I walked down the wooden steps to the sidewalk, and I counted the steps. I counted ten steps, I thought I counted the last step, but perhaps I didn’t . I walked down the street, and I looked back, and saw the house , and there was one window with a shade halfway down, and I wanted to go back and count the steps again to make sure, but I didn’t. I walked down to the corner and took the bus and got off at the police station and found Captain Rogers and told him that if they were looking for the man who killed Sam Mathews they should arrest me because I had done it.
Captain Rogers asked me if I want to write out a confession and I said that I would, but before I tell them how I killed Mathews I want to write down the last things which I saw in my house and how I remember them, because now I will want always to be able to remember about all those things that I won’t ever see again.

 

 

Türkçesi

 

On Basamak

Robert Littell
Temiz bir kazak giydim.Hubbel’in bahçesini ve köpeklerini bagladiklari kaya üzerine çakili halkayi görebildigim ikinci kattaki odamdaydim.Köpek orada degildi.Çikardigim kazagin iç tarafinda iki çesit çamasirhane etiketi vardi,bir tanesi simdiki digeri ise daha önce gömleklerimi ***ürdügüm çamasirhanenindi. Sonra ellerimi yikadim.
Sabun eridi gitti ve neredeyse hiç kalmadi. Salata gibi kokan bir sabundu.Suyu kapattim fakat su hala musluktan damliyordu.Ellerimi kuruladim.Havluyu çubugun sol ucuna astim .Çubugun sag uç tarafi Mae içindi.Çubuk camdandi,zamanla gevsedi ve düserek kirildi.Musluktan damlayan suyun sesini duymamak için banyo kapisini kapattim.
Tekrar Mae ve bana ait olan odaya girdim . Gün içinde yataginin üzerinde büyük gözlü Fransiz yapimi oyuncak bir bebek bulundururdu. Yatagin arka tarafinda duvara vurdugu yerde iz olusmustu. Yataktan çiktim ve ize baktim. Siyah ve 1 yard uzunlugundaydi. Oyuncak düstü. Onu tekrar yatagin üzerine geri koydum. Odadan çikarken oyuncak bana bakamiyordu. Sonra disari çiktim.
Koridordaydim,gözlerimi kapadim. Koridorda ne çesit bir duvar kagidi oldugunu bilmiyordum. Yesil olabilecegini düsündüm, fakat gözlerimi tekrar açtigimda yesilden çok maviydi;kadinli,sepetli,lambali. Kapi civarinda kagit kesilmisti ;yerden tavana kadar sekiz tane lamba vardi, sadece lamba kalmisti kadin ve sepet yoktu. Parmak uçlarimda yükseldigimde tavana dokunabiliyordum.
Odamizin bitisiginde kullanmadigimiz ekstra bir oda vardi. O odaya girdim. Aynanin arkasi soyulmustu ve iki pencerede kapaliydi.
Camin üzerinde büyük bir böcek vardi. Pencereyi açtim,böcegi defettim, uçtu gitti. Pencerenin çerçevesinde uzun bir çivi vardi. Ayakkabimi çikardim , topugu ile çiviyi çaktim; tekrar giydim. Odayi bütün yönlerden yürüyerek duvardan duvara ölçtüm. 10 x 14 ‘tü. Masadan baslayip kapidan geçerek salona girdim. Masanin bir tarafinda üç çekmecesi vardi. En alttaki çekmeceden bir zarf aldim, içine biraz para koydum,üzerine “Mae için” yazdim ve masanin üzerine biraktim. Salondaki perdeler kirmiziydi. Günesin vurdugu perdelerde kirmizi olmayan, pembe olan bir kisim vardi. Masanin üzerinde Movieland adinda bir dergi vardi. Dergiyi okumaya basladin fakat okumadim. Şöminenin üzerine çiktim ve odanin geri kalanina oradan baktim. Masayi, haliyi ve tama olarak biri birine bakan iki koltugu gördüm. Bir tanesinin üzerine oturdum; bir bacagi digerlerinden kisaydi. Kalktim ve mutfaga gittim.
Mea yi bezelyeleri soyarken gördüm. Bas parmagiyla bezelyeleri kabuklarindan çikmaya zorluyordu ve bezelyeler kasenin içine düsüyordu. Zeminde üç bezelye tanesi vardi. Onlari topladim ve cebime koydum. Mutfagin tabani mavi-beyaz renkli,2 inch lik kareli musambayla dösenmisti. Mae taburenin üzerinde oturuyor ve önündeki gazeteyi okuyordu. içeri girdigimde bana dönmedi. “Geri döndügünde biraz firin cilasi getir” dedi.
“simdi gidiyorum” dedim.
Bahçedeki arka kapidan çiktim. Orada kum ve oyuncaklarla oynayan çocugumu gördüm. Kumu oyuncak kamyona koyuyor, kamyonu itiyor bosaltiyordu. Kum nemliydi, üzerinde çocugun el izini görebiliyordum. sol elinin iziydi. “Hosça kal evlat” dedim. O hiçbir sey demedi. Kum ve kamyonu ile çok mesguldü.

Sonra garaja gittim ve kapi kilidini açtim.Arabanin ön camindaki örtüyü kaldirdim,cam sileceklerinin sildigi yerlerde yarim daireler olusmustu.Bir iki dakika orada kaldim ,kapilari kapattimevin yanindan ön tarafa dogru yürüdüm ve saatime baktim. Saat ona yirmi vardi.
Ahsap basamaklardan kaldirima dogru yürüdüm ve bu basamaklari saydim. On basamak saydim, son basamagi saydigimi düsündüm ama belki de saymadim.
Sokaktan asagi dogru yürüdüm ,geriye baktim ve evi gördüm, yari açik gölge li bir pencere vardi.Geriye dönüp emin olmak için basamaklari tekrar saymak istedim.Fakat gitmedim.Köseye kadar yürüdüm ,otobüse bindim polis karakolunda indim ve yüzbasi Ragers’i buldum.Sam Matthews’ü öldüren adami arayorsaniz beni tutuklayabilirsiniz çünkü onu ben öldürdüm dedim.
Yüzbasi Ragers itirafimi yazmak isteyip istemedigimi sordu,yazabilecegimi söyledim fakat önce onlara Matthews’ü nasil öldürdügümü anlattim.Yazmak istedigim son seyler evimde gördüklerim ve onlari simdi nasil hatirladigimdi.Çünkü simdi, bir daha asla göremeecegim bütün o seyleri her zaman hatirlayabilmek istiyorum.
 

 

The Big Chance

Frederick Lang
H
e wasn’t the kind to pick a secretary by the color of her hair. Not Bill Hargrave. Both Paula and Nancy had been smart enough to know that. And for some time everyone in the office had known that one of them, Paula or Nancy, was going to get the job. In fact, the decision would probably be made this afternoon. Hargrave was leaving town and wanted to settle the matter before he left.
The two girls could see him from their desks outside his office. Maybe it was only some correspondence that he was looking at with cool, keen eyes. But for a moment his finger seemed to pause above those two efficient little pushbuttons. If he pressed the left one, it would be Paula’s pulse which would begin to beat faster.
Paula couldn’t keep her eyes off that light on her desk. She kept making mistakes in her typing and nervously taking the sheets of paper out in order to start all over again.
She leaned across her typewriter and said to Nancy, “The boss is all dressed up today. He must be going on a special trip.”
She was just talking to relieve her nervousness. Nancy took her time about answering. She wasn’t used to having Paula talk to her in such an intimate tone. Not since they’d learned a month ago that they were both in line for a promotion, for the important job as Bill Hargrave’s secretary.
“He does look nice.”
Hargrave was young and outside of office hours he was said to be human. But that wasn’t why he’d gotten to be one of the important officials of the company until they saw him one day in one of the top executive positions.
The two girls saw him get up from his desk and walk to the doorway of his office. He stood there with one hand in a pocket of his blue flannel suit. There was a small white flower in his buttonhole and the usual keen, unrevealing smile on his face.
“Did you send for the tickets?” he asked Nancy.
“I got the tickets all right,” she answered, “but…and she tried to smile in the same hard way the boss did. She looked about as hardboiled as a white kitten. “But there just aren’t any staterooms to be had,” she told him. “Not for love or money.”
The boss was certainly disappointed. Anybody could see that.
“Suppose I try it?” Paula suggested quickly.
And for the next ten minutes, half the office employees could hear Paula telling the ticket agent exactly what she thought of him.
“Listen,” she said, “I don’t care whose reservations you have to cancel…”
Well, the job was worth going after. There was the salary, for one thing. And there was the prestige. The boss’s secretary knew a great deal about the business. And there were the interesting people she got to talk to. The important people. And the boxes of perfume, flowers, and candy they often left on her desk.
And there was Bill Hargrave for a boss. Young and clever and attractive. That was a factor, too. Because in the advertising business you called the boss “Bill,” and he called his secretary “Nancy” or “Paula” and took her to dinner on the company expense account.
It was all strictly business, but it seemed intimate and informal.
Both Paula and Nancy knew about those dinners. Bill had tried to be fair. He would ask Paula to stay one night, and it would be Nancy’s turn the next night.
But Paula had been smart. She had soon learned how impersonal Bill Hargrave could be, even at those intimate dinners. About as personal as one of those advertisements that says, “This means you.” And she saw how much harder to please he was during the overtime hours- more irritable, more inclined to be critical in his manner.
So when Nancy had said, “I don’t mind staying nights, really. I know Paula usually has a date. She’s popular with the men…” well, Paula had been glad to let it go at that. She’d been quick enough to see that neither of them was going to get the job simply on a basis of physical attractiveness, and she was right.
Paula didn’t need any lessons when it came to office politics. She was the one who was always busy when someone of little importance in the office wanted his material typed. “Sorry, but it’s impossible, Jack. Why not ask Nancy?”
And they did ask Nancy. It left Paula free to do Bill Hargrave’s work in a hurry. She was never too busy for Mr. Bill’s work.
When Hargrave finally pressed one of those buttons it was at Paula’s desk that the light went on. She started to make a grab for her notebook, but she quickly took out her mirror first. Then she grabbed up her notebook and an envelope that was on her desk.
As for Nancy, what else could she do but sit there with her pretty blonde head bent over her typewriter? Nancy was a natural blonde, and that seemed the best way to describe her.
She just didn’t seem to know any tricks such as Paula did for making herself more popular with the boss.
The moment Paula got inside Hargrave’s office he asked about that stateroom.
“Any luck, Paula?”
Paula wasn’t dumb. It was the little things that would count with Mr. Bill. Orchestra seats at the theater when an important client was in the town and the show was sold out. Or a stateroom when there were “no staterooms to be had for love or money.”
She handed him the envelope. It contained the two sets of tickets. “That’s your stateroom number on the outside,” she said in a businesslike way.
She had on a blue flannel suit something like Bill’s, and it was clear he thought she looked pretty smart in it.
“Don’t forget the time,” she added, “eight-fifteen.”
Hargrave smiled. “So there were no staterooms for love or money, eh?”
He looked again at the number of his stateroom and he put the envelope carefully in his inside pocket.
Then he told her. She was going to have a new job. He mentioned the salary, too. He didn’t neglect to mention the salary.
She took it just right- in a very businesslike manner. Just enough of gratitude.
And then, the old sportsmanship. How sorry she felt about Nancy. She didn’t look sorry
And neither did Bill. He told her it was okay, that she shouldn’t worry about Nancy, that Nancy wasn’t made for the job anyway, and that besides, he and Nancy were leaving on their honeymoon tonight. Tonight at eight-fifteen.

 

TÜrkçesi

 

Büyük Firsat

Frederick Lang
O
bir sekreteri saçinin rengine bakarak seçecek tipte biri degildi. En azindan Bill Hargrave böyle degildi. Hem Paula, hem de Nancy bunu bilecek kadar zekiydiler. Ve bir süredir de bürodaki herkesin bildigi gibi içlerinden biri, Paula veya Nancy, isi alacakti. Aslinda, karar muhtemelen bu ögleden sonra verilecekti. Hargrave kasabadan ayriliyordu ve gitmeden önce meseleyi halletmek istiyordu.
Kizlarin ikisi de, çalisma odasinin disindaki masalarindan onu görebiliyorlardi. Belki de patronlarinin sakin, keskin gözlerle baktigi sadece bir mektuptu. Ama bir an için parmagi, o iki küçük islek çagri dügmesinin üzerinde durur gibi oldu. Eger soldakine basarsa, daha hizli atmaya baslayacak olan nabiz Paula’ninki olacakti.
Paula gözlerini masasinin üzerindeki isiktan ayiramiyordu. Daktiloda hata yapmaya ve herseye bastan baslamak için gergin bir sekilde kagitlari çikarmaya devam etti.
Daktilosunun üzerinden egildi ve Nancy’ye, “Patron bugün bastan asagiya iyi giyinmis. Özel bir geziye gidiyor olmali” dedi.
Sadece gerginligini yatistirmak için konusuyordu. Nancy cevap vermekte acele etmedi. Paula’nin, kendisiyle böyle samimi bir ses tonuyla konusmasina aliskin degildi. Özellikle de, bir ay önce her ikisinin de Bill Hargrave’in sekreterligi gibi önemli bir ise terfi etmek için aday olduklarini ögrenmis olmalarindan beridir.
“Hos görünüyor.”
Hargrave gençti ve mesai saatlerinin disinda insancil oldugu söylenirdi. Ama onu, bir gün sirketin üst yönetici mevkilerinde birinde görene kadar sirkette önemli biri olmasi gerektiginin sebebi bu degildi.
Kizlarin ikisi de onun masasindan kalktigini ve çalisma odasinin girisine dogru ilerledigini gördü. Orada, bir elini mavi kadife takim elbisesinin ceplerinden birine sokmus olarak ayakta durdu. Ceketinin yakalarindan birinde küçük, beyaz bir çiçek ve yüzünde her zamanki zeki, kendini açiga vurmaz gülümsemesi vardi.
“Biletleri istettiniz mi? diye sordu Nancy’ye.
“Biletleri hallettim,” diye yanitladi Nancy, “ama… ve patron gibi ayni ciddi ifadeyle gülümsemeye çalisti. Beyaz bir kedi yavrusu kadar çaresiz göründü o an. “Ama ayirtabilecegimiz hiç özel kompartman kalmamis,” diye açikladi ona. “Mümkünati yok.”
Patron kesinlikle hayal kirikligina ugramisti. Bunu herkes farkedebilirdi.
“Bir de ben deneyim mi?” diye çabucak bir teklifte bulundu Paula.
Ve sonraki on dakika boyunca ofis çalisanlarinin yarisi, Paula’nin bilet satis görevlisine kendisi hakkinda ne düsündügünü söylemesini duyoyorlardi.
“Dinleyin,” diyordu, “Kimin rezervasyonlarini iptal etmek zorunda kaldiginiz hiç umurumda degil…”
Eee, is pesinden kosmaya degerdi. Bir kere, maasi iyiydi. Ve sayginligi vardi. Patronun sekreteri, isler hakkinda oldukça fazla bilgiye sahip olurdu. Ve konusmak durumunda kaldigi ilginç
insanlar vardi. Önemli kisiler. Ve bu kisilerin sik sik masasinin üstüne biraktigi kutular dolusu parfüm, çiçek ve sekerler.
Ve Bill Hargrave vardi patron olarak. Genç ve zeki ve çekici. Bu da bir etkendi. Çünkü, reklamcilik isinde patronuna “Bill” diye seslenirdin, ve o da sekreterine “Nancy” veya “Paula” derdi ve onu sirket giderleri hesabindan ödenen aksam yemeklerine ***ürürdü.
Bu mutlak suretle, tamamen isin bir parçasiydi, ancak biraz samimi ve gayri resmi görünürdü.
Hem Paula, hem de Nancy bu aksam yemeklerini iyi biliyorlardi. Bill adil olmaya çalismisti. Bir aksam Paula’dan kalmasini rica ederdi, ve sonraki aksam yemek sirasi Nancy’ye gelirdi.
Ama Paula akilli hareket etmisti. Bill Hargrave’in o samimi aksam yemeklerinde bile ne kadar mesafeli olabildigini hemen ögrenmisti. Şu içlerinden birinde asagi yukari “Bu sen demeksin” diyen reklam kadar mesafeliydi. Ve onu fazla mesai sirasinda memnun etmenin nasil daha da zor oldugunu gördü_ daha asabi, hareketlerinde elestirici olmaya daha fazla egilimli.
Ve tabii Nancy “Aksamlari ben kalabilirim, gerçekten. Paula’nin genellikle bir randevusu oldugunu biliyorum. Erkekler arasinda oldukça meshur…” dediginde, Paula olayin böyle gelismesine izin vermekten hosnut olmustu. Paula, ikisinin de bu isi sadece fiziksel çekicilikleri ile elde edemeyeceklerini görmekte gecikmemisti, ve hakliydi.
is, büro politikalarina geldiginde, Paula’nin hiç bir derse ihtiyaci yoktu. Büroda fazla önemli olmayan biri notlarini daktilo ettirmek istediginde her zaman mesgul olan hep oydu. “Üzgünüm, ama imkansiz Jack. Neden Nancy’den istemiyorsun?”
Ve onlar da Nancy’ye rica ederlerdi. Bu Paula’ya, Bill Hargrave’in islerini daha acele yapma özgürlügünü getirdi. O, Bay Bill’in isleri için asla çok mesgul degildi.
Hargrave en sonunda su dügmelerden birine bastiginda, isigi yanan Paula’nin masasiydi. Not defterini kapmak için hareketlendi, ama daha önce çabucak aynasini çikardi. Sonra defterini ve masasinin üzerindeki bir zarfi aldi hemen.
Nancy’ye gelince, sapsari kafasi daktilosunun üzerine bükülmüs bir sekilde orada öylece oturmaktan baska ne gelirdi elinden? Nancy dogal bir sarisindi, ve bu onu tanimlayabilecek en iyi ifadeydi.
Sadece, Paula’nin kendini patrona daha da yakinlastirmak için basvurdugu hilelerin hiç birini biliyor gibi görünmüyordu.
Paula patronun çalisma odasina girdigi anda, Hargrave su kompartman konusunu açti.
“Hiç sansimiz var mi, Paula?”
Paula aptal degildi. Mr. Bill için önemli olan Ufak ayrintilardi. Önemli bir müsteri kasabadayken, tüm biletlerin satildigi bir tiyatro salonunda orkestra gösterisi için yer bulabilmek gibi. Veya “ayarlanmasinin mümkün olmadigi” bir zamanda bir kompartman.
Ona zarfi uzatti. içinde iki kisilik bilet vardi. “Bu salonun kenarindaki kompartmaninizin numarasi,” dedi ciddi bir ifadeyle.
Üzerine Bill’inkine benzer mavi kadife bir takim elbise giymisti, ve bu elbise içinde patronun onun çok güzel göründügünü düsündügü asikardi.
“Saatini unutmayin” diye ekledi, “sekiz-onbes.”
Hargrave gülümsedi. “Güya kompartman ayarlamak mümkün degildi, ha?”
Kompartmaninin numarasina tekrar bakti ve zarfi dikkatli bir sekilde iç cebine koydu.
Sonra ona söyledi. Yeni isi o alacakti. Maastan da bahsetti. Maastan bahsetmeyi ihmal etmedi.
Paula bunu tam anlamiyla uygun bir sekilde-çok ciddi bir tavirla- kabul etti. Sadece yetecek kadar bir minnettarlikla
Ve sonra, su eski sportmenlik. Nancy için ne kadar da üzülüyordu. Aslinda pek de üzgün görünmüyordu.
Ve Bill de üzgün görünmüyordu. Ona her seyin yolunda oldugunu, Nancy için endiselenmemesi gerektigini, nihayetinde Nancy’nin bu ise uygun olmadigini, ve bunun yanisira, o ve Nancy’nin bu aksam balayina çikacaklarini söyledi. Bu aksam, saat sekiz-onbesteki trenle.
 

 

The Wrong House
James N. Young
T
he night was dark. And the house was dark. Dark-and silent. The two men ran toward it quietly. They slipped quickly through the dark bushes, which surrounded the house. They reached the porch, ran quickly up the steps, kneeled-down, breathing heavily, in the dark shadows. They waited-listening whisper: ”we can’t stay here….Take this suitcase….Let me try those keys. We’ve got to get in!”
Ten-twenty –thirty seconds. With one of the keys the one man opened the door. Silently, the two men entered the house, closed the door behind them, locked it.
Whispering, they discussed the situation. They wondered if they had awakened anyone in he house.
“Let’s have a look at this place.” “Careful ,Hasty!” “Oh, there is not anybody awake!” And the soft rays of a flashlight swept the room.
It was a large room. A living room. Rugs, carefully rolled, lay piled on one side. The furniture –chairs, tables, couches-was covered by sheets. Dust lay like a light snow over everything.
The man who held the flashlight spoke first. ”Well, Blackie,” he said, “We’re in luck. Looks as if the family’s away.”
“Yeah, Gone for the summer, I guess. We better make sure, though. Huh.”
Together they searched the house. They went on tiptoe through every room. There could be no doubt about it. The family was away. Had been away for weeks.
Yes, Hasty Hogan and Blackie Burns were in luck. Only once in the past ten days had their luck failed them. It had been with them when they made their big robbery-their truly magnificent robbery-on the Coast.
It had been with them during their thousand-mile trip eastward, by automobile. It had been with them every moment-but one.

That moment had come just one hour before. It came when Blackie, driving the car, ran over a policeman. And Blackie, thinking of the suitcase at Hasty’s feet, had driven away. Swiftly.
There had been a chase, of course. A wild crazy chase. And when a bullet had punctured the gasoline tank, they had had to abandon the car. But luck or no luck, here they were. Alone, and without a car, in a completely strange town. In the suitcase, neat little package on neat little package, lay nearly three hundred thousand dollars!
“Listen,” said Mr. Hogan. “We have to get a car. Quick, too. And we can not steal one- and use it. It’s too dangerous. We have to buy one. That means that we have to wait until the stores open. That will be about eight o’clock in this town.”
“But what are we going to do with that?” And Mr. Burns pointed to the suitcase.
“Hide it right here. Sure! Why not? It’s much safer here than with us- until we get a car.”
And so they hid the suitcase. They carried it down to the cellar. Buried it deep in some coal, which lay in a corner of the cellar. After this, just before dawn, they slipped out.
“Say, Blackie,” Mr. Hogan remarked as they walked down the street, “The name of the gentleman we are visiting is Mr. Samuel W. Rogers.”
“How do you know?”
“Saw with on some of them books. He’s surely got a wonderful library, hasn’t he?”
The automobile salesrooms opened at 8 o’clock, as Mr. Hogan had supposed.
Shortly before nine , Mr. Hogan and Mr. Burns had a car. A very nice little car. Very quiet. Very inconspicuous. And very speedy. The dealer lent them his license plates and away they rode.
Three blocks from the house, they stopped. Mr. Hogan got out. Walked toward the house. He had just to go around to the rear, he thought, and slip in..
Fifty yards from the house he stopped. Stared, swore softly. The front door was open. The window shades were up. The family had returned!

Well, what bad luck. And what could they do? Break into the cellar that night, and pick up the suitcase? No-too dangerous. Mr. Hogan would have to think of something.
“Leave it to me, kid “ He told Mr. Burns. “You drive the car. I’ll do the special brainwork. Let’s find a telephone. Quick.”
Directory. Yes , there it was- Samuel W. Rogers, Plain view 6329. A moment later he was talking to the surprised Mr. Rogers.
“Hello,” he began, “ Is this Mr. Rogers – Mr. Samuel Rogers?”
“Yes, this is Mr. Rogers.”
Mr. Hogan cleared his throat. “Mr. Rogers, “ he said—and his tone was sharp , official ,impressive—“this is Headquarters , Police Headquarters , talking. I am Simpson. Sergeant Simpson, of the detective division—“
“Yes , yes “ came over the wire.
“The Chief –the Chief of Police , you know,”—here Mr. Hogan lowered his voice a little—“has ordered me to get in touch with you. He’s sending me out with one of our men to see you.”
“ Am I in trouble of some kind ?” asked Mr. Rogers.
“No, no, no. Nothing like that. But I have something of great importance to talk to you about.”
“Very well,” came the voice of Mr. Rogers. ”I’ll wait for you.”
“And, Mr. Rogers” Mr. Hogan cautioned, “ please keep quiet about this. Don’t say anything to anybody. You’ll understand why when I see you.”
On the way back to the house, Mr. Hogan explained his idea to Mr. Burns. Within ten minutes “Sergeant Simpson” and “Detective Johnson” were conversing with the surprised Mr. Rogers. Mr. Rogers was a small man . Rather insignificant. He had pale blue eyes. Not much of a chin. A funny little face. He was nervous—a badly frightened man.
Mr. Hogan told the whole story. Somewhat changed. Very much changed. And Mr. Rogers was surprised ,but delighted. He accompanied Mr. Hogan to the cellar. And together they dug up to the suitcase. Took it to the living room, opened it, so that it had
not been touched-that it really did hold a small fortune. Bills, bills, bills!
Mr. Hogan closed the suitcase.
“And now, Mr. Rogers,” he announced, in this best official manner, “Johnson and I must run along. The chief wants a report – quick. We have to catch the rest of the robbers. I’ll keep in touch with you.”
He picked up the suitcase and rose. Mr. Burns also rose. Mr. Rogers also rose. The trio walked to the door. Mr. Rogers opened in. “Come in boys,” he said pleasantly. And in walked three men. Large men. Strong men. Men in police uniform who without fear, stared at Mr. Hasty Hogan and Mr. Blackie Burns.
“What does this mean Mr. Rogers?” asked Mr. Hogan.
“It’s quiet simple,” said Mr. Rogers. “It just happens that I am the Chief of Police!”

 

Türkçesi

 

Yanlis Ev
James N. Young

G
ece karanlikti. Ve ev karanlikti. Karanlik ve sessiz. iki adam sessizce ona dogru kostular. Evi çevreleyen karanlik çaliliklarin arasindan hizla geçtiler. Verandaya ulasip, süratle merdivenleri çiktilar ve karanlik gölgede derin derin nefes alarak diz üstü çöktüler. Etrafi dinleyerek beklediler. “Burada , disarida bekleyemeyiz…çantayi al… su anahtarlari bir deneyelim….içeri girmeliyiz” diye fisildastilar.
“on-yirmi-otuz saniye. Adamlardan biri anahtarlardan biriyle kapiyi açti. Sessizce iki adam eve girdi, arkalarindan kapiyi kapattilar, ve kilitlediler..
Fisisldasarak durumu degerlendirdiler. Evden herhangi birini uyandirip uyandirmadiklarini merak ettiler.
“Şuraya bir göz atalim!” “ Dikkatli ol, Hasty !” “Oh, uyanik kimse yok!”. Ve hafif fener isigi odayi taradi.
Büyük bir odaydi. Oturma odasi. Dikkatle rulo yapilan halilar bir kenara yigilmisti. Sandalyeler , masalar, kanepeler gibi mobilyalar bezlerle örtülmüstü. Toz ince bir kar gibi herseyin üzerindeydi.
Feneri tutan adam ilk olarak konustu. “Evet Blackie, sansliyiz. Aile tatile çikmis gibi görünüyor.”dedi.
“Evet tahminimce yaz tatiline gitmisler, yine de emin olsak iyi olur, degil mi?”
Beraber evi arastirdilar. Bütün odalari ayaklarinin ucuna basarak aradilar. Hiç süpheleri kalmamisti. Aile gitmisti. Haftalardir uzaktaydilar.
Evet, Hasty Hogan ve Blackie Burns sansliydilar. Geçen on gün içinde sadece bir keresinde sanslari yaver gitmedi. Sahildeki büyük soygunlarinda -ki gerçekten muhtesem bir soygundu-, sanslari yaver gitmisti.
Bu sanslari doguya dogru otomobille yaptiklari bin millik yolculuklari boyunca hep onlarla beraberdi. Bu sans, sadece bir kez hariç her an için onlarla beraberdi.

O an bir saat önce oldu. Blackie arabayi kullanirken bir polisi ezmisti. Ve Blackie arabayi kullanirken Hasty’nin ayaginin yanindaki çantayi düsünürek hizla oradan uzaklasti.
Elbette bir kovalamaca olmustu. Vahsi ve çilginca bir takip. Ve bir kursun benzin deposunu delince arabayi terketmek zorunda kalmislardi. Fakat sans veya sanssizlik iste buradaydilar. Yalniz, arabasiz ve tümüyle yabanci bir kasabada.
Çantanin içinde üst üste düzenli konmus deste deste yaklasik üç yüz bin dolar yatiyordu.
“Dinle” dedi Hogan “ bir araba bulmak zorundayiz. Hem de çabuk. Ve bir araba çalip onu kullanamayiz. Bu çok tehlikeli olur. Bir tane satin almak zorundayiz. Bu da demek ki sabah dükkanlar açilincaya kadar beklemek zorundayiz. Bu kasabada dükkanlarin açilmasi saat sekiz gibi olur.”
“Fakat bununla ne yapacagiz” ve Burns çantayi gösterdi..
“Onu tam buraya sakla. Kesinlikle! Neden olmasin? Biz bir araba buluncaya kadar bizimle olmasindansa burada olmasi daha güvenli.”
Ve böylece çantayi sakladilar. Onu asagi bodruma tasidilar. Bodrumun bir kösesine istiflenmis bir miktar kömürün içine iyice gömdüler. Bundan sonra, safaktan az evvel, disari çiktilar.
Hogan caddeden asagi dogru yürürlerken “Baksana Blackie” “ziyaret edecegimiz beyefendinin ismi Samuel W. Rogers” diye dikkatini çekti.
“Nasil bildin?”
“Kitaplarinin bazilarinin üzerinde gördüm. Cidden mükemmel bir kütüphanesi var; öyle degil mi?”
Hogan’in tahmin ettigi gibi otomobil satis yeri saat sekiz de açildi.
Saat dokuzdan az evvel Hogan ve Burns bir araba satin aldilar. Çok hos, küçük bir araba. Çok sessiz , göze batmayan. Ve çok da hizli. Satici onlara kendi arabasinin plakasini ödünç verdi ve onlar sürüp uzaklastilar.
Evden üç blok ötede durdular. Hogan disari çikti ve eve dogru yürüdü. Sadece evin arkasina geçip, içeri girmeyi düsündü.
Evden elli yard ötede durdu . Dikkatlice bakti, sessizce küfretti. Ön kapi açikti ve pencere kepenkleri açilmisti. Aile geri dönmüstü.

Ne kötü sans ama. Peki simdi ne yapabilirlerdi. Bodruma bu gece kapisini kirarak girmek ve çantayi almak mi? Hayir -çok tehlikeli. Hogan bir seyler düsünmek zorundaydi.
Burns’e “Bana birak, opglum” dedi “sen arabayi sür.Ben özel beyin isini yapayim. Bir telefon bulalim. Çabuk!”
Bir telefon rehberi. iste burda. Samuel W. Rogers, Plain View mahallesi no:6329. Bir süre sonra saskin Bay Rogers’la konusuyordu..
“Merhaba” diye basladi “Bay Rogers’la mi? bay Samuel Rogers mi ?”
“Evet, ben Samuel Rogers.”
Hogan bogazini temizledi ve kesin, resmi, etkileyici bir ses tonuyla “Sayin Rogers” dedi. “Burasi karakol, polis karakolu konusuyor. Ben Simpson. Dedektif bölümünden Çavus Simpson.”
Telefondan “Evet, evet” diye ses geldi..
“Şef, polis sefi bilirsiniz” dedi ve bu arada sesini biraz düsürerek “sizinle görüsmemi emretti. Beni bir adamimizla sizi görmeye gönderiyor.”
“Bir tür belanin içinde miyim?” diye sordu Sayin Rogers.
“Hayir , hayir , hayir. Öyle birsey degil. Fakat sizinle hakkinda görüsmem gereken çok önemli bir konu var.”
“Çok iyi” diye geldi Sayin Rogers’in sesi “sizi bekleyecegim.”
“Ve Bay Rogers” diye Hogan devam etti “Lütfen bu aramizda kalsin. Kimseye birsey söylemeyin, sizinle görüstügümüzde nedenini anlayacaksiniz.” dedi.
Eve giderken, Hogan Burns’e kendi fikrini açikladi. On dakika içinde Çavus Simpson ve Dedektif Johnson saskin Bay Rogers’la konusuyorlardi. Rogers ufak yapili bir adamdi. oldukça önemsiz biri. Mat mavi gözleri, büyük olmayan bir çene . Sevecen bir surati vardi. Gergindi- Belli ki kötü bir sekilde korkmustu.
Bay Hogan bütün hikayeyi anlatti. Biraz degisik, hatta bayagi degismis olarak. Ve Rogers sasirdi ama hosuna da gitti. Hogan’a bodruma kadar eslik etti. Ve beraberce çantayi çikardilar. Çantayi oturma odasina tasidilar, çantayi açtilar ve içinde gerçekten küçük bir servet tasiyan çantaya hiç dokunulmamis oldugunu gördüler. Paralar, paralar, paralar!
Hogan çantayi kapatti.
En ciddi tavriyla “Ve simdi Rogers, Johnson’la ben gitmeliyiz. Şef bizden hemen bir rapor istiyor. Hirsizlarin geriye kalanlarini da yakalamak zorundayiz. Sizinle irtibatta olacagim.”dedi.
Hogan çantayi aldi ve ayaga kalkti. Burns de ayaga kalkti. Rogers da ayaga kalkti. Üçlü kapiya dogru yürüdü. Rogers kapiyi açti. Memnuniyetle “Buyrun beyler !” dedi. Ve içeri üç adam girdi. iri yapili, güçlü adamlar. Polis üniformali adamlar korkusuzca Hasty Hogan ve Blackie Burns’e dik dik baktilar.
Hogan “Bu ne demek oluyor, Sayin Rogers?” diye sordu
“Oldukça basit” dedi Rogers. “Şöyleki ben buranin polis sefiyim !”
 

Kategori: @Yabanci Dil Makale Odev, Ingilizce - English
tags: English Stories, ingilizce Hikayeler, sevirisi Mevcut